احیای قدرت منطقهای ایران(2017-2005)
نویسندگان
1 دانشگاه تربیت مدرس
2 رشته علوم سیاسی-مسائل ایران-داشگاه تربیت مدرس تهران
doi
10.30495/pir.2019.664712چکیده
افزایش کنشگری جمهوری اسلامی ایران در خاورمیانه از سال 2005 در قالب ایجاد ائتلاف موسوم به محور مقاومت همراه با نمایش قدرت در عراق، سوریه، لبنان و یمن موجب مطرح شدن ایران به عنوان یک قدرت منطقهای شده است. این نمایش قدرت مرهون موقعیت و ویژگیهای منحصربه فرد داخلی در کنار تاثیرپذیری از رخدادهای منطقهای و بینالمللی بوده است. این نوشتار با بهرهگیری از روش تحلیلی-توصیفی مبتنی بر منابع کتابخانهای و اینترنتی در پی پاسخ به این پرسش است که نقش مولفههای قدرت ملی در افزایش قدرت و نفوذ منطقهای جمهوری اسلامی ایران چه بوده است؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد چهار متغیر موقعیت جغرافیایی(ژئوپلیتیکی-ژئواکونومیکی)، مولفههای اقتصادی(نرخ رشد اقتصادی، درآمدهای نفتی، تولید ناخالص داخلی، سرانه تولید ناخالص داخلی، صادرات و واردات)، مولفه قدرت نظامی(استراتژی، هزینهها، تجهیزات نظامی و نقش سپاه پاسداران در سیاستهای منطقهای) و اتخاذ هویت اسلام شیعی تاثیر مهمی در افزایش ضریب نفوذ و قدرت منطقهای ایران داشته است.
