تحریم های بین المللی و شرقگرایی در روابط خارجی ایران (1392-1368)
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشگاه خوارزمی
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین الملل دانشگاه خوارزمی
doi
10.30495/pir.2019.666747چکیده
پرسش اصلی مقاله این است که "تحریم های بین المللی در دوره 1392-1368، چگونه گرایش به شرق در مناسبات اقتصادی و سیاسی جمهوری اسلامی ایران را تقویت کرده است؟ فرضیهای که مقاله مورد آزمون قرار داده این است که "تحریم های متعاقب بینالمللی علیه کشور در پنج حوزه مختلف در دورهی 1392-1368، از طریق تشدید موانع مناسبات با غرب، نخبگان تصمیم گیر در روابط خارجی کشور را به تقویت مناسبات سیاسی واقتصادی با شرق ترغیب کرده است". این فرضیه در چهارچوب واقعگرایی نوکلاسیک و با روش علّی- تبینی به آزمون گذاشته شده که طی آن تقویت شرقگرایی در مناسبات خارجی کشور در قالب دافعه تحریم های غرب نشان داده شده است. یافته مقاله حاکی از آن است که گرایش به شرق در مناسبات سیاسی و اقتصادی کشورمان کمتر به عنوان یک راهبرد منسجم و ارادی از درون و بیشتر در چارچوب واکنش به تشدید تحریم های بین المللی علیه کشورمان در مقاطع زمانی خاص، دنبال شده است.