تغییر رویکرد در سیاست خارجی ترکیه: از اتحادیه اروپا به خاورمیانه
نویسندگان
1 گروه روابط بین الملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.30495/pir.2021.680718چکیده
ترکیه از جمله کشورهای درحال توسعه و نوظهور است که از جهات اقتصادی و سیاسی در بین کشورهای منطقه و پیرامون موفق ظاهر گشته است. موقعیت جغرافیایی این کشور در همجواری با اروپا و خاورمیانه موجب گشته نسبت به هردو منطقه تاثیرگذاری و تاثیرپذیری متقابل داشته باشد.مسیر رشدو توسعه ترکیه به گونهای بود که این کشور در پی دستیابی به استانداردهای سیاسی، اقتصادی، رفتاری و ارزشی اروپایی بود و طی سالیان گذشته همواره متقاضی پیوستن به اتحادیه اروپا بوده است. این درحالی است که امروزه شاهد آن هستیم که ترکیه مسیر دیگری را برگزیده است و با اعتنا و توجه کمتر به استانداردهای اروپایی،سعی دارد خودرا یک کنشگر فعال درخاورمیانه و شمال آفریقا بنمایاند. مقاله حاضر به دنبال چیستی این تغییر رویکرد ترکیه در فاصله سالهای 2000 تا 2020 است و این فرضیه رابا روش توصیفی-تحلیلی به آزمون میگذارد که سیاست رهبران ترکیه بر این اساس است که باتوجه به وجود قدرتهای بزرگ و تاثیرگذار در اتحادیه اروپا، ترکیه در بهترین شکل میتوانست یک بازیگر درجه دوم در اروپا باشد،اما این قابلیتهای ترکیه در خاورمیانه میتواند این کشور را به مهمترین بازیگر عمده و تاثیرگذار در سطح اول منطقه بشناساند ولذا در یک انتخاب استراتژیک ترکیه مسیر دوم رابرگزیده است.
