چالشهای همگرایی منطقهای در آسیای جنوبی از منظر بینحکومتگرایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بین الملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
https://doi.org/10.30495/PIR.2024.1997941.3681چکیده
فرایند همگرایی در منطقه آسیای جنوبی با الهام از اتحادیه اروپا در اواخر قرن بیستم آغاز شد. برای دستیابی به این هدف و ترویج همگرایی نهادهای مانند سارک و بیمستِک تاسیس شدند؛ این ابتکارات در عمل نتوانستند دستاورد موفقی کسب کنند. از سال 2014 به بعد به دلیل احیا سیاست نخست همسایگی هند، بار دیگر چشمانداز مثبتی جهت همگرایی در منطقه آسیای جنوبی ایجاد شد. با وجود انجام اقدامات متعدد و همچنین حضور هند در این منطقه به عنوان یک اقتصاد نوظهور جهانی، همگرایی منطقهای در آسیای جنوبی تا به امروز موفق نبوده است. هدف این مقاله بررسی چالشهای توسعه همگرایی منطقهای در آسیای جنوبی است. با تأکید بر نظریه بینحکومتگرایی این فرضیه بررسی شده است که نهتنها اختلافات و منافع متضاد هند و پاکستان بلکه اختلافات و منافع متضاد هند و کشورهای کوچک آسیای جنوبی مانع از همگرایی در منطقه آسیای جنوبی شده است. برای بررسی فرضیه از روش فرضیهای-قیاسی و دادههای کتابخانهای استفاده شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که سیاستهای امنیتی و منافع فردی کشورهای منطقه از جمله هند از اهمیت بیشتری نسبت به همکاری اقتصادی و همگرایی در منطقه برخوردار هستند.
