ارتباط و تعامل ممنوعیت توسل بهزور با سایر اصول بنیادین حقوق بینالملل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، گروه حقوق بینالملل عمومی، واحد قشم، دانشگاه آزاد اسلامی، قشم، ایران
2 استادیار دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بین الملل قشم
3 دانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
https://doi.org/10.30495/PIR.1403.1124103چکیده
اصل ممنوعیت توسل بهزور در روابط بینالمللی، در تعیین میزان کارایی قضایی بینالمللی در فیصله اختلافات و تثبیت موقعیت قانون تأثیرگذار بوده است زیرا اصل عدم توسل بهزور یکی از اصول مسلم منشور بوده و جز در موارد استثنایی بهکلی مردود است و از قواعد آمره به شمار میآید. نوشتار حاضر باهدف ارتباط و تعامل ممنوعیت توسل بهزور با سایر اصول بنیادین حقوق بینالملل به روش کتابخانهای به نگارش درآمده است. یافتهها حاکی از آن است که؛ بنابراین توسل بهزوری که شامل تهدید بهزور و یا استفاده از زور بدون مجوز رسمی شورای امنیت باشد، نقص صریح منشور سازمان ملل محسوب میگردد. ماده 51 منشور سازمان ملل متحد که توسل به قوای قهریه و اقدام زورگرایانه یکجانبه را در اعمال حق دفاع مشروع خواه بهصورت فردی و یا دستهجمعی در مقابل حمله مسلحانه مجاز دانسته است. بنابراین اصل توسل بهزور در روابط بینالملل در صورت نقض حاکمیت یا حقوق بشر توسط یکی از اعضای سازمان ملل را باید با حساسیت خاصی توسط سازمان ملل بکار گرفته شود تا موجب نقض حاکمیت و توسل یکجانبه استفاده از قدرت توسط کشورهای قویتر تلقی نشود.
