نقش رژیمهای بینالمللی در مدیریت بحرانهای زیستمحیطی در غرب آسیا
نویسندگان
1 عضو هیات علمی
2 استادیار تمام وقت گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی روابط بین الملل دانشکده الهیات ،حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.71534/pir-1404-1199279چکیده
رژیمهای بینالمللی نقش کلیدی در مدیریت بحرانهای زیستمحیطی ایفا میکنند، بهویژه در مناطقی همچون غرب آسیا که با چالشهای زیستمحیطی متعددی مانند کمبود منابع آب، آلودگی هوا، و تغییرات اقلیمی مواجه است. این پژوهش با طرح این سؤال اصلی که «رژیمهای بینالمللی چه نقشی در مدیریت بحرانهای زیستمحیطی در غرب آسیا ایفا میکنند؟» به بررسی ابعاد و تأثیرگذاری این رژیمها پرداخته است. فرضیه اصلی تحقیق بیان میدارد که رژیمهای بینالمللی، از طریق ایجاد چارچوبهای همکاری منطقهای و بینالمللی، توانستهاند در کاهش و مدیریت بحرانهای زیستمحیطی غرب آسیا نقش مؤثری داشته باشند، اما این نقش به دلایل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی منطقه محدود بوده است. روش تحقیق بهصورت توصیفی-تحلیلی بوده و اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانهای، تحلیل دادههای آماری، و بررسی اسناد و معاهدات بینالمللی مرتبط گردآوریشده است. نتیجهگیری این پژوهش حاکی از آن است که تقویت نقش رژیمهای بینالمللی در مدیریت بحرانهای زیستمحیطی غرب آسیا مستلزم مشارکت فعالتر کشورهای منطقه، افزایش تعهد به معاهدات زیستمحیطی، و ایجاد ساختارهای منطقهای هماهنگتر برای مقابله با چالشهای زیستمحیطی است. این امر میتواند به بهبود کیفیت محیطزیست و پایداری توسعه در منطقه منجر شود.