از طنز سیاه تا رادیکالیسم زیستمحیطی: بازنمایی گفتمانهای اقلیمی در سینمای سیاسی غرب
نویسندگان
1 گروه زبان های خارجی، دانشکده تحصیلات تکمیلی، واحد شهرضا، دانشگاه ازاد اسلامی، شهرضا، ایران
doi
https://doi.org/10.71534/pir-1404-1214170چکیده
در بستر تشدید بحرانهای اقلیمی و ناتوانی ساختارهای سیاسی غربی در پاسخگویی مؤثر، این مقاله به بررسی گفتمانهای سیاسی نهفته در دو فیلم مهم سینمای معاصر غرب، به بالا نگاه نکن! (2021) به کارگردانی آدام مککِی و چگونه خط لوله را منفجر کنیم (2022) به کارگردانی دنیل گُلدهابِر، میپردازد. این دو اثر با بهرهگیری از دو زبان روایی متفاوت (طنز سیاه و کنشگرایی رادیکال)، نقش سینما را بهعنوان ابزار افشاگری، آگاهیبخشی، و مبارزه با بیسوادی رسانهای برجسته میسازد. پژوهش حاضر، با بهره گیری از چارچوب تحلیل انتقادی گفتمان و به کمک تحلیل مضمون بازتابی، نشان میدهد که این فیلمها با نقد ساختارهای سیاسی ناکارآمد، رسانههای انفعالی و بحران مشروعیت نهادهای قدرت، به بازنمایی نوعی بیاعتمادی ریشهدار در افکار عمومی نسبت به دولتها و سرمایهداری جهانی میپردازند. به بالا نگاه نکن! با زبانی کنایهآمیز، تلاش رسانهها و سیاستمداران را در نادیدهگرفتن حقیقت و فریب تودهها افشا میکند؛ در حالیکه چگونه خط لوله را منفجر کنیم فراخوانی رادیکال برای اقدام مستقیم در برابر این ناتوانیها ارائه میدهد. این مقاله میکوشد نشان دهد که سینمای اقلیمی غرب، با کارکردی فراتر از سرگرمی، چگونه میتواند بهمثابه ابزار مقاومت سیاسی، تقابل گفتمانی با قدرت، ارتقا آگاهی های عمومی و بازاندیشی در نظم جهانی به شمار رود.
