اثر هشت هفته تمرین شنا بر عامل نکروز دهنده تومور آلفا و گلبول های سفید موش های صحرایی مبتلا به دیابت

نویسندگان
doi
چکیده

زمینه و هدف: دیابت شیرین به عنوان یک اختلال متابولیک شایع، با یک وضعیت التهابی مزمن خفیف همراه است که در پاتوفیزیولوژی و بروز عوارض بلندمدت بیماری نقش اساسی دارد. عامل نکروز دهنده تومور آلفا (TNF-α) به عنوان یک سیتوکین پیش‌التهابی کلیدی و تعداد گلبول‌های سفید (WBCs) به عنوان یک شاخص عمومی التهاب سیستمیک، در این فرآیند دخیل هستند. فعالیت ورزشی به عنوان یک راهکار غیردارویی برای تعدیل پاسخ‌های التهابی شناخته شده است. لذا، هدف از مطالعه حاضر، تعیین تأثیر یک دوره تمرین شنای استقامتی بر سطوح سرمی TNF-α و تعداد گلبول‌های سفید در موش‌های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین (STZ) بود. روش بررسی: این مطالعه از نوع تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل بود. چهل سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار (با میانگین وزن ۲۰۰±۲۰ گرم) به صورت تصادفی به پنج گروه هشت‌تایی تقسیم شدند: ۱- کنترل سالم هفته اول، ۲- کنترل سالم هفته آخر، ۳- کنترل دیابتی هفته اول، ۴- کنترل دیابتی هفته آخر (شاهد)، و ۵ -گروه تمرین شنای دیابتی (تجربی). دیابت با تزریق تک‌دوز داخل صفاقی STZ (۵۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) القا گردید. گروه تجربی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته، در یک پروتکل شنای پیش‌رونده (۲۰ تا ۳۰ دقیقه در هر جلسه) شرکت کردند. ۲۴ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، نمونه‌های خونی از قلب حیوانات جمع‌آوری شد. غلظت TNF-α با روش الایزا و تعداد گلبول‌های سفید با دستگاه سل کانتر اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی با سطح معناداری P<0.05 تحلیل گردیدند.