فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این مطالعه 100 جدایه اشریشیا کلی از لاشه قناری های تلف شده و 22 جدایه اشریشیا کلی از سواب کلواک قناری های به ظاهر سالم مورد مطالعه قرار گرفت. پس از تایید باکتری، با تست های میکروبی و بیوشیمیایی، مقاومت جدایه ها نسبت به سفتازیدیم و سفوتاکسیم مشخص شد و با دیسک های ترکیبی با کلاولانیک اسید به شناسایی موارد اشریشیا کلی تولید کننده ESBL پرداخته شد. جدایه های مولد بتالاکتاماز از نظر ژن های blaTEM، blaCTX و blaSHV مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد از مجموع 100 سویه اشریشیا کلی جدا شده از قناری های تلف شده، 20 جدایه از نظر فنوتیپی قادر به تولید بتالاکتاماز می باشد. از 20 جدایه تولید کننده بتالاکتاماز، 13 جدایه قادر به تکثیر قطعات ژنومی حاوی ژن های blaTEM، blaCTX و blaSHV می باشند. بیشترین ژن بتالاکتاماز ردیابی شده در هر دو گروه پرندگان زینتی از نوع blaCTX می باشد و ژن blaSHV در هیچ کدام از پرندگان ردیابی نشد. در سویه های اشریشیا کلی جدا شده، درصد مقاومت به آنتی بیوتیک های سفتازیدیم و سفوتاکسیم با ردیابی ژن blaCTX ارتباط دارد به طوریکه تمامی جدایه های مقاوم واجد ژن blaCTX بودند. با توجه به شیوع سویه های مولد بتالاکتاماز در اشریشیا کلی جدا شده از قناری های تلف شده و امکان انتقال این ژن ها همراه با سایر ژن های مقاومت آنتی بیوتیکی به سایر باکتری ها لازم است در درمان پرندگان زینتی از آنتی بیوتیک های مجاز و با رعایت دوز و دوره مصرف استفاده نمود. بطورکلی، به نظر می رسد استفاده نادرست از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف می تواند منشا شکل گیری و انتشار سویه های مولد بتالاکتاماز در پرندگان زینتی باشد.