ارزیابی میزان تجمع فلزات سنگین در بافت های عضلانی میگوی وحشی و پرورشی گونه ببری سبز (Penaeus semisulcatus) در سواحل استان بوشهر - خلیج فارس ایران

نویسندگان

1 دانش آموخته دکترای عمومی دامپزشکی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران

2 گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاداسلامی، ارومیه، ایران.

3 گروه شیلات ، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران

doi
https://doi.org/10.71840/jvm.2025.855094
چکیده

زمینه و هدف مطالعه: با توجه به اهمیت بررسی آلودگی های مربوط به فلزات سنگین در آبزیان خوراکی مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات تجمع فلزات سنگین (سرب، کادمیوم، نیکل، مس و کروم) در میگوهای وحشی و پرورشی گونه ببری سبز (Penaeus semisulcatus) در سواحل استان بوشهر-خلیج فارس ایران صورت پذیرفت. مواد و روش­ها: بدین منظور از میگوهای ۶ ایستگاه استان بوشهر به ترتیب، میگو دریایی و پرورشی دیر-کنگان، میگوی دریایی و پرورشی دلوار-بوشهر و میگوی دریایی و پرورشی گناوه نمونه برداری شده و فلزات سنگین آنها مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج: بر اساس نتایج بدست آمد آلودگی به فلزات سنگین در مناطق مختلف استان بوشهر به یک میزان نمی باشد. نتایج بدست آمده در مطالعه حاضر بیانگر آن بود که از نظر سرب و کادمیوم در میگو های بررسی شده اختلاف معنی داری بین مناطق مختلف دیده نشد (۰۵/۰<p). بیشترین غلظت نیکل در منطقه دیر کنگان و سپس دلوار دیده شد که اختلاف معنی داری با سایر مناطق وجود داشت (۰۵/۰>p). بیشترین میزان کروم در منطقه دلوار و سپس دیر-کنگان مشاهده شد که اختلاف معنی داری با سایر مناطق مشاهده گردید (۰۵/۰>p). بیشترین میزان مس نیز در منطقه دیر-کنگان دیده شد که اختلاف معنی داری با سایر گروه ها داشت (۰۵/۰>p). نتایج بدست آمده در مطالعه حاضر از نظر حد استاندارد مجاز فلزات سنگین بیانگر آن بود که میزان سرب و کادمیوم کمتر از حد مجاز ولی میزان نیکل، کروم و مس بیش از حد مجاز بودند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصله از این بررسی اﻧﺪازه ﮔﯿﺮي دوره اي ﻓﻠﺰات ﺳﻨﮕﯿﻦ در گونه های مختلف آبزیان خلیج فارس توصیه می گردد زیرا غلظت فلزات سنگین به منظور ارزیابی خطر احتمالی مصرف آبزیان برای سلامت انسان مهم و ضروری می باشد.