طراحی مدل سیاستگذاری امنیت پایدار سکونتگاه های غیررسمی شهرستان های استان تهران

نویسندگان

1 استاد گروه جغرافیا و برنامه روستایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یادگار امام خمینی (ره)، شهر ری، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یادگار امام خمینی (ره)، شهر ری، ایران

doi
چکیده

امنیت پایدار در سکونتگاه‌های غیررسمی شهرستان‌های استان تهران، چالشی پیچیده و چند وجهی است که نیازمند رویکردی جامع و مبتنی بر مشارکت است. این سکونتگاه‌ها که اغلب در حاشیه شهرها شکل می‌گیرند، با مشکلات متعددی از جمله فقدان زیرساخت‌های مناسب، آسیب‌پذیری در برابر حوادث طبیعی، و محرومیت اجتماعی روبرو هستند. دستیابی به امنیت پایدار در این مناطق مستلزم بهبود کیفیت زندگی ساکنان، کاهش آسیب‌پذیری‌ها، و ایجاد محیطی امن و پایدار است. در این راستا، این مقاله کوشیده است با روش ساختاری-تفسیری، عوامل مؤثر بر امنیت پایدار در سکونتگاه‌های غیررسمی شهرستان‌های استان تهران را بازشناسی و خوشه­بندی کند. روش انجام پژوهش به‌صورت توصیفی- تحلیلی است. به‌منظور شناسایی عوامل، از روش تحلیل محتوا استفاده شد. ابزار جمع­آوری داده­ها به­صورت مصاحبه و پرسشنامه دوبه‌دویی می­باشد. روابط بین عوامل مؤثر بر امنیت پایدار سکونتگاه ­ های غیررسمی شهرستان ­ های استان تهران با استفاده از يك متدولوژي تحلیلی نوین تحت عنوان مدل‌سازی ساختاری تفسیری ( ISM ) تعیین و به‌صورت یکپارچه مورد تحلیل قرار گرفته است. نتایج این پژوهش نشان می­دهد عوامل عوامل توسعه زیرساخت‌های شهری، حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر و هماهنگی بین دستگاه‌های اجرایی به عنوان اصلی­ترین عوامل مؤثر بر امنیت پایدار سکونتگاه های غیررسمی شهرستان­های استان تهران عمل می­کند که بيشترين قدرت نفوذ (میزان قدرت نفوذ 10) را داشته و همانند سنگ زیربنای مدل عمل می­کند و برای امنیت پایدار سکونتگاه های غیررسمی شهرستان­های استان تهران و ارتقای جایگاه این عوامل در این شهرستان­ها باید در وهله­ی­ اول روی آن­ها­ تأکید کرد.