تحلیلی بر جایگاه آفتکشهای ثبتشده در ایران به لحاظ مخاطرات سرطانزایی
نویسندگان
1 Department of Electrical Engineering, Malek-Ashtar University of Technology (MUT), Tehran, Iran.
doi
چکیده
در ایران مانند بسیاری از کشورهای جهان مصرف آفتکشها به عنوان یکی از روشهای اصلی کنترل آفات مطرح است. اما علیرغم مزایای مترتب بر کاربرد این نهاده در افزایش تولیدات گیاهی، استفاده بیرویه و ناآگاهانه از آن میتواند منشأ مشکلات عدیده بهداشتی و زیست محیطی شود. آفتکشها در بین منابع کشاورزی به عنوان یکی از عوامل شناخته شده و یا مشکوک به ایجاد سرطان و یا اختلالات هورمونی در انسان محسوب میشوند، بنابراین در برنامههای ارزیابی مخاطرات عوامل سرطانزا به عنوان یک عامل مهم مورد توجه قرار گرفتهاند. در کشورها و مجامع بینالمللی روشهای مختلفی برای طبقهبندی عوامل سرطانزا وجود دارد که در این مطالعه سعی شده با توجه به لیست آفتکشهای ثبتشده در ایران، وضعیت آفتکشها به لحاظ پتانسیل سرطان زایی مشخص گردد. نتایج این بررسی نشان داد که هر چند بر اساس طبقهبندی EPA هیچ کدام از آفتکشهای موجود کشور در دسته A (سرطانزا برای انسان) قرار نمیگیرند اما تعدادی از آفتکشهای موجود کشور در دسته B (به احتمال زیاد سرطانزا برای انسان) قرار دارند. این موارد شامل بوتاکلر، کاپتان، کلروتالونیل، سیپروکونازول، ایپرودیون، مانب، مانکوزب، پروپارژیت، زینب، تیودیکارب، اپوکسیکونازول، کروزوکسیممتیل، پرمترین، پیریمیکارب، پیمتروزین، سولفوسولفورون، تتراکونازول، تیابندازول، تیاکلوپراید، تیوفانیتمتیل، دیورون، دیکلوفوبمتیل، استوکلور، هگزیتیازوکس، اکسادیازون و اکسیفلوروفن میباشند که در حال حاضر در کشور مورد استفاده قرار میگیرند. بر اساس طبقهبندی EPA تعداد قابل توجهی از آفتکشهای مجاز کشور در گروه C (شواهد مطرح از پتانسیل سرطانزایی) قرار دارند که تعدادی از آنها مانند سایپرمترین، دیکلرووس، دیمتوات، تبوکونازول، مالاتیون و تترامترین مصرف زیادی در کشور دارند. قطعاً توجه ویژه در برنامه ثبت آفتکشها و بازنگری ثبت آنها میتواند تنوع سموم در کشور را به سمت آفتکشهایی سوق دهد که مخاطرات سرطان زایی آنها کمتر باشد. مدیریت در مصرف آفتکشها به طوری که کاربران سموم کمتر در معرض تماس با سموم قرار گرفته و همچنین مصرف کنندههای نهائی محصولات کشاورزی با مقادیر کمتری از باقیمانده آفتکشها روبرو باشند نیز بسیار اهمیت دارد.
