سیاست‌گذاری شهری به‌عنوان عامل مؤثر در همساختی معماری و رفتار دانش آموزان در محیط‌های آموزشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه طراحی شهری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

3 دانشیار، گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

تحقیق پیش‌رو در بخش مقدمه به بیان مؤلفه‌های هم‌ساختی معماری و رفتار اشاره دارد. مؤلفه‌هایی مانند خلوت، ازدحام، فضای شخصی، فضای شخصی‌شده، قلمروپایی، نظام قلمروهای انسانی و تصاویر ذهنی و رفتار فضایی به‌عنوان مؤلفه‌های شکل‌دهندة هم‌ساختی معرفی شده است. طرح پرسش مربوط به‌عنوان تحقیق درباره بازتاب ساختار درونی هم‌ساختی در هنجارهای اجتماعی اشاره شده است. ماهیت و مقصود از قلمروپایی و تکرار الگوهای مشابه رفتاری به‌منزلة فرآیندی فعال از ادراک در قالب مبانی نظری تحقیق اشاره شده است. در این پژوهش، سیاست‌گذاری شهری به‌عنوان عاملی مؤثر در همساختی معماری و رفتار در محیط‌های آموزشی مورد بررسی قرار می‌گیرد. محیط‌های آموزشی نه‌تنها به‌عنوان فضاهایی برای یادگیری، بلکه به‌عنوان بخشی از زیست‌بوم شهری شناخته می‌شوند که به واسطه سیاست‌گذاری‌های شهری و معمارانه شکل می‌گیرند. این تحقیق به بررسی چگونگی تأثیر سیاست‌گذاری‌های شهری بر طراحی فضاهای آموزشی پرداخته و تأثیرات آن بر رفتار کاربران، شامل دانش‌آموزان، معلمان و کارکنان را تحلیل می‌کند. سیاست‌های مرتبط با توسعه شهری، توزیع فضایی مدارس، و استانداردهای طراحی، نقش مهمی در خلق فضاهایی دارند که رفتارهای اجتماعی، یادگیری و تعامل را در این محیط‌ها تسهیل یا محدود می‌سازند. یافته‌ها نشان می‌دهند که سیاست‌گذاری شهری هم می‌تواند معماران را در جهت طراحی فضاهایی کارآمدتر هدایت کند و هم به بهبود رفتارهای آموزشی و اجتماعی کمک نماید.