چارچوب سیاستی برای سنجش و ارتقاء پیادهمداری در فضاهای شهری با تأکید بر تعاملات اجتماعی (مطالعه موردی: خیابان گوهردشت کرج)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استاد، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
آنچه در جوامع امروزی شاهد آن هستیم، کاهش سطح ارتباط افراد با یکدیگر است، بنابراین شناخت عوامل مرتبط با ارتباطات شهری و تقویت عوامل مثبت در این خصوص میتواند نقش مهمی در گسترش ارتباطات شهری و تعاملات اجتماعی در بین شهروندان داشته باشد. این پژوهش به ارائه چارچوبی سیاستی برای سنجش و ارتقاء پیادهمداری در فضاهای شهری با تأکید بر تعاملات اجتماعی میپردازد. ابتدا مفاهیم کلیدی پیادهمداری و تعاملات اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته و مؤلفههای کلیدی نظیر کارکردی، ادراکی و کالبدی شناسایی میشوند. سپس با بهرهگیری از تحلیلهای تطبیقی و روشهای مشارکتی، معیارها و راهکارهای عملی برای طراحی فضاهای شهری پیشنهاد میشود. در تحقیق حاضر، از دو روش اسنادی، روش تحلیلی و میدانی استفاده شده است. روش تحلیل رگرسریونی چند متغیره سلسله مراتبی ( HMR ) و با توجه به مقیاس دادهها (ترتیبی و اسمی) از آزمونهای tb کندال، t تک متغیره و تحلیل مسیر استفاده شده است که مختصراً به روش ( HMR ) پرداخته خواهد شد. در این تحلیل ابتدا میزان کیفیت محیط محدوده مورد مطالعه سنجش و سپس 3 معیار کالبدی، کارکردی و ادراکی با کیفیت محیط مورد بررسی قرار گرفتند و میزان همبستگی و ارتباط میان متغیرها مشخص گردید. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از روش رگرسیون چند متغیره سلسله مراتبی ( HMR ) استفاده شد. در نهایت پس از انجام تحلیلهای آماری مناسب (رگرسیون چند متغیره، تحلیل مسیر، آزمون پیرسون، تاوب کندال و)...، سطح کیفی محیط در خیابان گوهردشت حدوداً در حد متوسطی ارزیابی و وجود رابطه معنی دار بین معیارها و زیر معیارهای واقع در سطوح مختلف مدل (با اطمینان %95) با متغیر وابسته کیفیت محیط تأیید شد.