تحلیلی برنقش سیاستگذاری و مدیریت شهری در بازتولید دوگانگی فضایی مورد مطالعه، منطقه 7 شهرداری تهران
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5 گروه شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.82236/PUR.2025.1220222چکیده
در زمان کنونی شهرها بهعنوان یک اجتماع متأثر از تغییرات شهرهای جهانی، مدرنیته، تکنولوژی، فناوری ارتباطات و رسانه و زیاد شدن جمعیت از سمت شهرهای کوچک به سمت شهرهای بزرگ هستند و این عوامل موجب شده تا توسعه نامتوازن و مشکلات متعددی برای هر محله در شهر به وجود آید. از سوی دیگر یکی از مهمترین سازمانها برای تسهیل مشکلات پیشآمده، سیاستگذاری و مدیریت شهری است. وجود عدم یکپارچگی میان سازمانهای مدیریتی منطقه 7 تهران در حوزه تصمیمگیری و اجرای برنامهها موجب دوگانگی فضایی در محدوده شرقی و غربی منطقه شده است. هدف پژوهش شناخت عوامل تأثیرگذار نقش سیاستگذاری و مدیریت شهری بر دوگانگی فضاهای محدوده شرقی و غربی منطقه 7 شهرداری تهران است. پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت اکتشافی و از نظر روش کیفی- کمی است. جامعهی آماری را 75 نفر از کارشناسان تشکیل میدهند. روش نمونهگیری غیر احتمالی و از نوع گلوله برفی بوده است. اطلاعات تحقیق از طریق روش کتابخانهای جمعآوریشده است. ابزار جمعآوری اطلاعات پرسشنامه از نوع سؤالات بسته است. برای تحلیل دادهها از تیم پانل دلفی استفاده شده است. نتایج نشان میدهد که در شاخصهای بعد اجتماعی محدوده غربی با مجموع میانگین 64/3 وضعیت بهتری نسبت محدوده شرقی با مجموع میانگین 26/3 دارد. در شاخصهای بعد اقتصادی محدوده غربی با مجموع میانگین 40/3 وضعیت بسیار بهتری نسبت محدوده شرقی با مجموع میانگین 60/2 دارد. در شاخصهای بعد زیستمحیطی محدوده غربی با مجموع میانگین 88/2 وضعیت بهتری نسبت محدوده شرقی با مجموع میانگین 76/2 دارد. در شاخصهای بعد کالبدی محدوده غربی با مجموع میانگین 74/3 وضعیت بهتری نسبت محدوده شرقی با مجموع میانگین 87/2 دارد. در شاخصهای بعد مدیریتی محدوده غربی با مجموع میانگین 35/2 وضعیت بهتری نسبت محدوده شرقی با مجموع میانگین 11/2 دارد.