تأثیر آموزش بر طول مدت بیکاری تازهواردان به بازار کار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم اقتصادی، گرایش اقتصاد مالی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 استادیار مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه اقتصاد، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.61838/KMAN.IRPHE.30.2.3چکیده
امروزه بیکاری و بویژه بیکاری جوانان تحصیلکرده از مشکلات مهم کشورهای در حال توسعه از جمله ایران میباشد. از آنجایی که بیکاری از بعد فردی و نیز اجتماعی برای خانوارها و جامعه هزینه زاست و دارای عواقب مخرب روحی و روانی طولانی مدت است؛ لذا فهم طول مدت بیکاری و عوامل موثر بر آن میتواند کمک شایانی به سیاستگذاران در جهت برنامهریزی برای کاهش این هزینهها نماید. در این مقاله به منظور ارزیابی تأثیر آموزش شامل سطح تحصیلات و رشته تحصیلی بر طول مدت بیکاری تازه واردان به بازار کار از مدلهای رایج تحلیل بقا؛ یعنی برآوردگر کاپلان- مایر، مدل خطرات متناسب کاکس و مدلهای پارامتریک استفاده شد. نتایج نشان داد تازهواردان به بازار کار در گروه عمده تحصیلی مهندسی، ساخت و تولید نسبت به تازه واردان به بازار کار در گروههای عمده تحصیلی علوم اجتماعی، روزنامهنگاری و اطلاع رسانی، علوم تجربی، ریاضی و آمار و نیز هنر و علوم انسانی از احتمال بقای بیکاری کمتری برخوردار بودهاند. طول مدت بیکاری بیسوادان و تازهواردان به بازار کار با مدارک پیشدانشگاهی، دیپلم و زیر دیپلم نسبت به دارندگان سایر مدارک تحصیلی کمتر بوده است. همچنین در یافتیم با افزایش سن، طول مدت بیکاری تازهواردان به بازار کار افزایش مییابد.
