بررسی و تحلیل مؤلفه های غنایی در دیوان خالص
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه صلاح الدین اربیل، اربیل، عراق.
doi
چکیده
ادب غنایی یکی از گونههای ادبی است که از دیرباز در ادبیات کردی جایگاهی والا داشته و در آثار منظوم و منثور کردی، جلوههای گوناگون داشته است. خالص از شاعران معروف پارسیگوی است که شعر وی از ابعاد گوناگون زبانی، ادبی و محتوایی و فکری قابل تحلیل و بررسی است و تاکنون شعر او چندان مورد توجه قرار نگرفته است. هدف اصلی از انجام این پژوهش، واکاوی و شناسایی مضامین غنایی اشعار فارسی این شاعر است. اهمیت سرودههای فارسی خالص و نیاز به شناخت دقیقتر معانی غنایی شعر او از ضرورتهای این پژوهش است. سعی نگارنده بر آن بوده تا در این پژوهش به شیوۀ توصیفی-تحلیلی و ابزار کتابخانهای به بررسی مؤلفههای غنایی شعر این شاعر بپردازد. نتایج حاصل آمده از این پژوهش نشان میدهد که شعر وی طیف وسیعی از معانی و مضامین غنایی را به خود اختصاص میدهد که بیان نرم و لطیف عواطف و احساسات شخصی خالص است و به هر چه روح آدمی را متأثر میکند، با شور و حرارت میپردازد. بیشتر مضامین و مفاهیم غنایی موجود در دیوان خالص عبارتند از: عشق، عرفان، وصف، مدح، مرثیه، مناظره، هجو و مفاخره.