گونههای مختلف ترانههای عامیانه و شادمانه سرایی در شعر شاعران جنوب
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.
3 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.
doi
چکیده
بشر از گذشتههای دور، چه در لحظههای تنهایی و چه در مراسمی مانند جشنهای مذهبی، شکار و جنگها، همیشه ترانههایی را زمزمه میکرده است. این ترانههای عامیانه از آغاز تاکنون با نامهای متفاوتی معرفیشدهاند. ترانههای عامیانه، ریشه در فرهنگ و آداب و رسوم یک ملت دارد. مردم با این ترانهها زیستهاند و شادی و اندوه خود را با آن ابراز نمودهاند. با آنها اعتراض و شکوه و شکایت خود را نشان دادهاند. دراین بین، فرهنگ مردم دشتی و مناطق دیگر استان بوشهر مورد توجه این نوشتار است. در این نوشتار با رویکرد متنشناسی و تحلیل درونی و کارکردهای فرهنگی- اجتماعی، این گونههای ادبی بررسی و واکاوی شده است. ترانههای عامیانهای؛ همچون گلگلی، گل سوسنی، سوز سوز، زینو زینو و... مواد اصلی این تحقیق را تشکیل میدهد. در بررسی ملودیهای این آوازها، به مؤلفهها و سایر ویژگیهای هرکدام از آنها اشاره شده، همچنین به بررسی ادبیات و ابیات متناظر با هر کاربرد پرداختهشده است. با توجه به گوناگونی مقامها، ترانهها و نغمات، میتوان به این نتیجه رسید که موسیقی و بومی سرودههای شهرستان دشتی ازنظر کیفیت و کمیت، منحصربهفرد است و در ایران جایگاه ویژهای دارد و با توجه به صنعتی شدن شهرها و نیز با درگذشت راویان موسیقی اقوام، رفتهرفته موسیقی این اقوام نیز رو به نابودی و یا فراموشی میرود. با بررسی و توضیح ساختار موسیقایی از موسیقی اقوام، سعی در حفظ و نگهداری، همچنین شناساندن این موسیقی به دیگر فرهنگها، خواهد شد.