مقایسۀ دو اثر عاشقانۀ جلیسالمشتاق و بساتینالانس
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد ورامین- پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران
2 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد ورامین- پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران
3 استادیار، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد ورامین- پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران
doi
10.71594/lyriclit.2024.979906چکیده
جلیسالمشتاق منظومهای عاشقانه است که در سال 870 توسط شاعری ناشناخته با نام یا تخلص «علی» در دورۀ حکمرانی امیر شیرانشاه فرخیسار (869- 907) سرود شده است. این اثر، برگردان منظوم بساتینالانس اخستان دهلوی (726 ق)، دبیر و ادیب دورۀ سلطان غیاثالدین تغلق و محمدشاه تغلق است. با توجه به دستنویس ریاحین القلوب، ترجمۀ منظوم گلستان از شاعری به نام امیر سید علی حسینی (زنده در تاریخ 860) و تقدیم آن به سلطان خلیل شروان شاه (820- 868) و از قرائن موجود در این اثر، چنین بر میآید که سرایندۀ جلیسالمشتاق همین سید علی حسینی باشد. این منظومه حکایت عشق کشورگشا (پسر پادشاه بتیهان هند) با ملکآرا (دختر پادشاه چین) است که در خلال آن چندین حکایت دیگر نیز نقل شده است. با توجه به پیشینۀ مشترک این دو اثر، افتراقات و اشتراکاتی در داستانپردازی، ترکیبات، شخصیتها و صحنهپردازیهای آنها دیده میشود. سرایندۀ جلیسالمشتاق در توصیفات خود از اصطلاحات موسیقی، نجومی و عناصر طبیعی بهره جسته و با زبانی ساده برخلاف زبان پیچیده و مغلق بساتینالانس با پیروی از وزن و بحر شاهنامه به روایت این داستان پرداخته است. برگردان این دو متن ارزشمند ادبی با آبشخور هندی به نظم و نثر، بیانگر نفوذ و تأثیر عمیق زبان، فرهنگ و ادب فارسی در شبهقارۀ سدۀ هشتم است. در این پژوهش با تحلیل و مقایسۀ این دو متن به بررسی افتراقات و اشتراکات آن پرداخته شده است.