بررسی وضعیت مکانیزاسیون برنج در نواحی شرقی استان گیلان
نویسندگان
1 استادیار موسسه تحقیقات برنج کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزي، رشت، ایران.
2 استادیار موسسه تحقیقات برنج کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، ایران.
3 استادیار، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (مرکز آموزش امام خمینی)
doi
https://doi.org/10.71667/sarj.2024.1127415چکیده
شناخت و ارزیابی شاخصهای مكانيزاسيون برای انتخاب درست و استفادۀ بهینه از ماشینها و اجرای بهموقع عملیات کشاورزی از ضروريات است. در این تحقیق وضعیت موجود مکانیزاسیون برنج در نواحی شرقی استان گیلان تعیین و راهکارهای لازم برای بهبود آن ارائه شده است. نتایج این تحقیق نشان میدهد درجة مکانیزاسیون عمليات خاكورزي، نشاکاری، سمپاشی، وجین و برداشت در این نواحی به ترتیب 100، 41/70، 32/37، 85/3 و 12/91 درصد میباشد. سطح مکانیزاسیون برنج در این نواحی 95/3 اسب بخار بر هکتار است. کمترین و بیشترین سطح مکانیزاسیون را شهرستانهای رودسر و سیاهکل به ترتیب با 75/2 و 14/5 اسب بخار در هکتار دارا میباشند. متوسط ظرفیت مکانیزاسیون برنج در نواحی شرقی استان گیلان 88/484 اسب بخار-ساعت بر هکتار است. بيشترين مقدار ظرفيت مكانيزاسيون مربوط به شخم اول (بهاره) با گاوآهنبرگرداندار تراکتوری و کمترین مربوط به عملیات برداشت با دروگر خودگردان برنج به ترتیب برابر با 09/1323 و 80/30 اسب بخار- ساعت بر هكتار به دست آمده است. کمترین بازده اقتصادی مربوط به شهرستان سیاهکل و بیشترین آن برای شهرستان رودسر به ترتیب برابر با 43/0 و 74/0 تن بر اسببخار محاسبه شد. نتایج این مطالعه نشان میدهد تعداد ماشینهای خاکورزی و نشاکار موجود در نواحی شرقی مناسب است و فقط با بهتر کردن مدیریت ماشینی باید سطح اجرای عملیات مکانیزه نشاکاری را افزایش داد. در مورد ماشینهای برداشت، نیاز به تقويت و ورود ماشينهاي بيشتري براي ارتقاي درجة مكانيزاسيون است و در مورد عملیات وجین، با توجه به درجۀ مکانیزاسیون پایین، نیاز مبرم به برنامهریزی جهت ورود ماشینهای مناسب میباشد.