اولویت بندی مولفه های توسعه پایدار در راستای احیاء بافت های فرسوده (مطالعه موردی: محله جلفای اصفهان)
نویسندگان
1 استاد، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران
2 دانشجویی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، واحد تحصیلات تکمیلی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری تحصیلات تکمیلی پیام نور تهران
doi
چکیده
بافتهای فرسوده محدودههایی از قلمرو شهری میباشند که در مواجه با برخی ویژگیهای منفی، در نظام شهرها هستند. این محلات از انواع کمبودها ومشکلات از قبیل فرسودگیهای ظاهری وکالبدی، ضعف زیر ساختها و خدمات شهری، بزهکاریهای اجتماعی ومشکلات فرهنگی و انواع معضلات اقتصادی رنج میبرند، این بافتها به رغم تمامی نقاط ضعف و کمبودها، جزئی ازشهرها به حساب میآیند و به نظر میرسد بافتهای فرسوده با توجه به وسعت دامنه و شدت مسائل گریبانگیر آن، کارامدترین رویکردی که بتواند برای مواجهه با کاستیها و نارسائیها اتخاذ نمود رویکرد مشارکتی با اهداف و توسعه پایدار باشد. بین شاخصهای شناسایی بافت فرسوده و توسعه پایدار شهری، روابط تنگاتنگی وجود دارد؛ از این رو، مقاله حاضر با هدف بررسی رابطه بین شاخصهای شناسایی بافت فرسوده و توسعه پایدار در بافتهای فرسوده محله جلفای اصفهان با استفاده از تحلیل همبستگی کانونی به منظور تعیین هم تغییری دو مجموعه متغیر، انجام گرفته است. در این پژوهش با توجه به مولفههای مورد بررسی روش تحقیق در این پژوهش پیمایشی، توصیفی تحلیلی و از لحاظ هدفگذاری کاربردی میباشد.