«برکتبخشی» و نقش آن در برساخت هویت یهودی در اسفارِ عهدعتیق
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ادیان و عرفان تطبیقی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران
3 استادیار، گروه الهیات، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد گرگان، گرگان، ایران
doi
چکیده
یکی از کارکردهای اجتماعی مهم دین هویتسازی است. ادیان برای پیروان خود، ویژگیهای خاصی تعیین کردهاند که با ایجاد مشابهت و تمایز با غیر، بین آنها همبستگی ایجاد کرده و آنها را از دیگران متمایز میکند. بدین ترتیب با ایجاد مرز بین خودیها و دیگران هویت پیروان خویش را تعریف میکنند. در ادیان تاریخی این فرایند هویتسازی در بستر تاریخ تداوم مییابد. هویت یهودی نیز به عنوان یک هویت قومی- دینی، در طول تاریخ شکل گرفته و همچنان تا عصر حاضر دچار ابهامات و مناقشاتی است. شرح تولد و شکلگیری قوم یهود در اسفار که اساس عهدعتیق است آمده است. در این متن مولفهها و فرایندهای متعددی میتوان یافت که در برساخت هویت یهودی نقش دارند از جمله عهد، مشایخ، برگزیدگی، قومیت، شریعت. برکتبخشی نیز یکی از این مولفههاست. در این مقاله با رویکردی بینارشتهای، عملکرد برکتبخشی به عنوان فرایندی هویتساز در متن اسفار تبیین و تحلیل میگردد. نشان داده میشود که برکتبخشی با تعریف مرزهای قومی، مفاهیم و نهادهای دینی ارتباط داشته و در تعریف هویت یهودی نقش دارد.
