بررسی نقش مشارکت در ورزش‌های گروهی و انفرادی در کیفیت زندگی بیماران بهبودیافته از اعتیاد

نویسندگان

1 کارشناس ارشد دانشگاه علامه طباطبایی

doi
10.22034/sls.2022.19659
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر ورزش‌های گروهی و انفرادی بر کیفیت زندگی بیماران بهبود یافته از اعتیاد بود. این پژوهش از لحاظ نتیجه کاربردی و از لحاظ روش-شناسی، تجربی بود. جامعه آماری پژوهش تمامی معتادانی بودند که در تابستان سال 2019 به مراکز ترک اعتیاد استان تهران مراجعه نموده بودند. نمونه آماری شامل 90 نفر بودند که به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامه محقق ساخته مشخصات فردی و پرسشنامه استاندارد کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی 26 سؤالی (WHOQOL-BREF) بودند. تجزیه و تحلیل داده‌های پژوهش در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی صورت گرفت. در سطح آمار توصیفی با استفاده از مشخصه‌های آماری نظیر فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار به تجزیه و تحلیل داده‌ها پرداخته و در سطح آمار استنباطی از آزمون کومولوگروف-اسمیرونوف (K-S) جهت بررسی نرمال بودن داده‌ها، آزمون لوین جهت بررسی همسانی واریانس‌ها و آزمون F جهت بررسی همگنی شیب رگرسیونی و در نهایت از آنالیز تحلیل کوواریانس (ANCOVVA) جهت تحلیل فرضیه‌ها استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری شده از نرم‌افزار Spss نسخه 22 استفاده شد. بر اساس نتایج به دست آمده، فرضیه‌های پژوهش در سطح معناداری P<0/05 ثابت شدند. این نتایج نشان داد ورزش‌های گروهی و انفرادی تأثیر مثبت و معنی-داری بر کیفیت زندگی معتادان درحال بهبودی داشت و همچنین ورزش گروهی موجب افزایش کیفیت زندگی بیشتری نسبت به ورزش‌های انفرادی بود.