تاثیر تمرینات هوازی با شدت متوسط و آنتوسیانیدین بر بیان ژن BDNF و IL10 در موش های در معرض آلودگی با ذرات PM2
نویسندگان
1 دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، مرکز آموزش علوم پایه افسری انتظامی نصر، دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران
2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3 عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد تبریز
doi
چکیده
هدف: هدف از پژوهش حاضر تعیین تاثیر تمرینات هوازی با شدت متوسط و آنتوسیانیدین بر بیان ژن BDNF و IL10 در موشهای در معرض آلودگی با ذرات PM2 بود. روش: در این پژوهش تجربی، 30 سر موش نر گونه C57bl/6 3 تا 4 ماهه بصورت تصادفی به 5 گروه 1. کنترل سالم، 2. PM2.5 ، 3. PM2.5 - آنتوسیانیدین ، 4. PM2.5 - تمرین و 5. PM2.5 – آنتوسیانیدین- تمرین تقسیم شدند. تمرین استقامتی به مدت هشت هفته و هفتهای 5 جلسه تمرین موردنظر را انجام دادند. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آنالیز واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنیداری p< 0.05انجام شد. یافته ها: مداخلات تجربی در گروه PM2.5 تأثیر قابلتوجهی در افزایش بیان ژن BDNF و IL10 داشت؛ مقدار آن در گروه مکمل ، تمرین و ترکیبی در مقایسه با گروه PM2.5 افزایش یافت(به ترتیب 9/75%، 1/149% و 8/227%). همچنین اثر تعاملی مکمل و تمرین افزایش بیشتری در مقایسه با گروه آنتوسیانیدین و تمرین به تنهایی داشت. نتایج نشان داد که بیان ژن IL10 در گروه آنتوسیانیدین ، تمرین و ترکیبی در مقایسه با گروه PM2.5 افزایش یافت. همچنین اثر تعاملی مکمل و تمرین افزایش بیشتری در مقایسه با گروه مکمل و تمرین به تنهایی داشت(به ترتیب 3/86% و 7/44%). نتیجهگیری: تمرین ورزشی و مصرف آنتوسیانیدین، موجب افزایش معنادار بیان این ژنهای BDNF و IL10 میشوند. این اثر همافزایی احتمالاً از طریق فعالسازی مسیرهای سیگنالدهی نوروتروفیک مانند CREB و ERK و مسیرهای تنظیمکننده ایمنی مانند JAK/STAT صورت میگیرد.