سلوک صوفیانه و مسؤولیّت اجتماعی: بررسی آراء و رفتار اجتماعی- فرهنگی حاج ملّاعلی نورعلیشاه گنابادی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشتۀ تصوّف و عرفان اسلامی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.30495/jrs.2022.70793.10808چکیده
تأثیر تصوّف و آموزههایش بر فعّالیتهای اجتماعی- فرهنگی متصوّفه و مقولاتی نظیر عزلت و بنای خانقاهها که از مستحسنات صوفیه محسوب شدهاند، در شمار موضوعات مورد بحث برخی محقّقین دوره جدید در ایران است. نعمتاللّهیه از سلاسل مهمّ تصوّف در ایران میباشد که تأمّل در آن دسته از عقاید و رفتارهای مشایخ این طریقه که ارتباط با امور مدنی پیدا میکند، می-تواند به درک درستی از نسبت میان سلوک صوفیانه و مسؤولیّت اجتماعی رهنمون شود. بنابراین در نوشتار حاضر، برای نخستینبار به تحلیل برخی آراء و رفتارهای اجتماعی- فرهنگی حاج ملّاعلی نورعلیشاه گنابادی (1284ق./ 1867م.- 1337ق./ 1918م.) از پیران نامور نعمتاللّهیه در اواخر عصر قاجار میپردازیم.در این جستار، پس از توضیح درخصوص مفهوم مسؤولیت اجتماعی، بهطور خلاصه بعضی آراء برجسته درباره نقش اجتماعی- فرهنگی صوفیان، بررسی میگردد. آنگاه برای تبیین موضوع، ضمن تحلیل مسأله چلّهنشینی نورعلیشاه و شرح تأسیس خانقاه مزارسلطانی بیدخت توسّط وی، به برخی فعّالیتهای فرهنگی، اجتماعیاش پرداختهمیشود.نتیجه مقاله آن است که حاج ملّاعلی گنابادی همچون بسیاری دیگر از بزرگان تصوّف، موفّق به جمع بین ظاهر و باطن شده و اهتمامش در رعایت دستورات طریقتی، مانع از حضور سودمند و مؤثّرش در جامعه نشدهاست. این پژوهش توصیفی- تحلیلی، براساس روش کتابخانهای و منابع دسته اوّل میباشد.