بررسی تطبیقی توحید از نگاه خواجه عبدالله انصاری در منازل السائرین و بحیا بنپاقودا در الهدایة الی فرائض القلوب
نویسندگان
1 پژوهشگر پسادکتری، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.30495/jrs.2022.66926.10759چکیده
توحید یا نفی صفت وجود از غیر حق مؤلفه بنیادی ادیان یهود و اسلام است که خواجه عبدالله انصاری (396-481 ق) عارف مسلمان در منازل السائرین و بحیا بنپاقودا (د ح 514 ق) عارف یهودی در الهدایة الی فرائض القلوب آن را از جمله ابواب سلوکی قراردادهاند. یافتههای این پژوهش که بر پایه مطالعات کتابخانهای و با روش توصیفی _ تحلیلی صورت پذیرفته نشان میدهد که این دو عارف با وجود اشتراک در تعریف توحید، درباره جایگاه، شرح و تقسیمبندی آن اختلاف دارند. خواجه توحید را غایت منازل سلوکی قرارداده، اما ابنپاقودا آن را نخستین باب از ابواب دهگانه به محبت الهی دانستهاست. خواجه که بنیان سلوکی خود را بر کتاب و نقل استوار نموده و به عقل توجهی ندارد، در بیان مختصر خود توحید را بر اساس درجه سالکان به سه درجه عامه، خاصه و خاصّالخاص تقسیم کرده و آخرین درجه آن را غیرقابل وصف میداند، اما بحیا در قالب بیانی مبسوط و متأثر از منابع اسلامی، با تأکید بر استفاده از سه منبع عقل، کتاب و نقل بالاترین درجه توحید را ویژه یکتاپرستانی میداند که باور قلبی و زبانی خود را با استدلال همراه میکنند.