امکان استفاده از بافت روده ماهی سنگسر معمولی(Pomadasys kaakan) و سرخو معمولی(Lutjanus johnii) بهعنوان نشانگر آلودگی در دریای عمان
نویسندگان
1 استادیارگروه زیستشناسی دریا،دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار. چابهار.ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زیستشناسی دریا، دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار. چابهار.ایران.
3 گروه زیستشناسی دریا،دانشکده علوم دریایی، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار. چابهار.ایران
doi
چکیده
زمینه و هدف: بررسی ضایعات بافتی یکی از نشان گرهای زیستی قابل اطمینان حضور آلایندههای موجود در محیطهای آبی و بدن آبزیان است. هدف مطالعه حاضر بررسی آسیبشناسی بافت روده بهعنوان نشانگر آلودگی محیطی در ماهی سنگسر معمولی(Pomadasys kaakan) و سرخوی معمولی(Lutjanus johnii) دریای عمان بود. روش کار: تعداد 9 قطعه ماهی سنگسر معمولی(میانگین طول کل 35/4 ± 5/35 سانتی متر و میانگین وزن کل 5/58 ± 6/512 گرم)و 9 قطعه ماهی سرخو معمولی(میانگین طول کل 41/3 ± 5/22 سانتی متر و میانگین وزن کل22± 6/205 گرم) از سه ایستگاه کنارک، هفتتیر و رمین با استفاده از تور گوشگیر در زمستان 1395 صید گردید. بافت روده ماهیان بهمنظور مشاهده نوع و شدت ضایعات بافتی، جداسازی و در محلول بوئن تثبیت گردید. پس از انجام مراحل روتین بافتشناسی، با استفاده از دستگاه میکروتوم مقاطع بافتی با ضخامت 5 میکرون از بافت روده تهیه و با روش هماتوکسیلین-ائوزین رنگآمیزی شد. سپس ضایعات بافتی با استفاده از میکروسکوپ نوری مجهز به دوربین عکسبرداری دیجیتال مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: ضایعاتی چون نکروز، تشکیل هستههای پیکنوتیک، خون ریزی، واکوئوله شدن، هیپرپلازی و تورم سلولی در بافت روده ماهیان در ایستگاههای مورد مطالعه مشاهده شد. کمترین ضایعات بافتی در ماهیان صید شده از ایستگاه کنارک و رمین و بیشترین میزان آن در ایستگاه هفت تیربود. نتیجه گیری: دلیل این امر میتواند بیشتر بودن میزان تردد و پهلوگیری لنجهای صیادی، کشتیهای باری و تجاری در آبهای نیمه بسته این اسکلهها باشد.