تحلیل فضایی و تبیین مدل مکانیابی کاربری های آسیب پذیر در مقابله با بحران های غیرطبیعی (نمونه موردی: شهر مشهد)
نویسندگان
1 دکتری شهرسازی،گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاداسلامی، مشهد، ایران
2 دکتری شهرسازی،گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاداسلامی، مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری،گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاداسلامی، مشهد، ایران
4 دکتری شهرسازی،گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاداسلامی، مشهد، ایران
doi
10.30495/sarzamin.2022.66285.2034چکیده
به موازات پیشرفت دانش بشر در عرصههای مختلف، احتمال آسیبپذیری آنها در برابر بحرانهای طبیعی و انسانساخت به نحو محسوسی افزایش یافته است. یکی از موضوعات مهم از دیدگاه مدیریت بحران، شناسایی مکانهای مناسب جهت استقرار کاربری های آسیب پذیر به منظور کمک رسانی سریع در زمان بحران است. مقاله حاضر به دنبال مکانیابی این کاربری ها بر اساس معیارهای کارآمد در شهر مشهد است. روش مطالعه حاضر توصیفی و مکانیابی است و از نظر هدف کاربردی میباشد. جمعآوری اطلاعات از منابع کتابخانهای و اسناد و آمار منتشر شده بوده است. معیارهای متعددی با استفاده از نظر کارشناسان خبره تعیین گردید و تعیین درجه اهمیت معیارها و زیرمعیارها و اولیت بندی کابری های آسیب پذیر با کمک روش تحلیل عاملی تاییدی و تحلیل سلسله مراتبی و نرم افزارهای مربوطه انجام شد. باستناد تلفیق لایه های مختلف اطلاعاتی، امکان تعیین درجه آسیب پذیری فراهم گردید لذا براساس تحلیل های صورت گرفته، برخی پهنه های آسیب پذیر، وضعیت مناسبی از منظر معیارها نداشته لذا معیارهای ترکیبی مطابق با وضعیت شهر شامل مطلوبیت، سازگاری و غیره برای بهبود شرایط مکانیابی ارائه و مدل متناسب با این امر پیشنهاد گردید.
