طراحی مدل کاهش اینرسی سازمانی در آموزش و پرورش شیراز

doi
چکیده

هدف این پژوهش طراحی و اعتبارسنجی مدلی جامع برای کاهش اینرسی سازمانی در سیستم آموزش و پرورش شیراز بود. اینرسی سازمانی، به‌عنوان مانعی در برابر تحولات سازمانی، انعطاف‌پذیری و عملکرد سازمان‌های آموزشی را مختل می‌کند. پژوهش با رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) و طرح اکتشافی متوالی انجام شد. در بخش کیفی، از تحلیل مضمون و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 24 مدیر و معلم آموزش و پرورش شیراز، انتخاب‌شده به روش نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس اشباع نظری، استفاده شد. داده‌ها با روش‌های بازبینی مشارکت‌کنندگان و مرور خبرگان اعتبارسنجی شدند. در بخش کمی، مدل پیشنهادی با تحلیل عاملی تأییدی و نرم‌افزار Smart PLS ارزیابی شد. یافته‌ها نشان داد مدل کاهش اینرسی سازمانی شامل چهار بعد اصلی است: 1) ارتقای زیرساخت‌های سازمانی (اصلاح ساختار، بهبود حقوق، چابکی سازمانی)، 2) بهبود فرایندهای سازمانی (مدیریت منابع انسانی، آموزش مداوم، نظام بازخورد)، 3) توسعه قابلیت‌های فردی معلمان (کاهش ترس از تغییر، انگیزش، بهره‌وری)، و 4) ارتقای شایستگی مدیران (حمایت از معلمان، سبک رهبری اثربخش، فرهنگ تغییر). تحلیل عاملی تأییدی برازش مناسب مدل را تأیید کرد. این مدل چارچوبی کاربردی برای کاهش اینرسی و افزایش پویایی سیستم آموزشی ارائه می‌دهد. توجه به این ابعاد می‌تواند به مدیران در طراحی برنامه‌های تغییر کمک کند. یافته‌ها برای سیستم‌های آموزشی در سطح ملی و بین‌المللی قابل تعمیم است و راهکارهایی برای بهبود عملکرد سازمانی فراهم می‌آورد.