آسیبشناسی تحقق منطقهگرایی نوین در مدیریت حریم منطقه کلانشهری تهران
نویسندگان
doi
چکیده
منطقه کلانشهری تهران و سکونتگاههای واقع در حریم آن شامل شهرهای مهمی همچون تهران، دماوند، ری، شمیرانات، کرج. ورامین اسلامشهر، ساوجبلاغ و شهریار با جمعیتی بالغ بر 17 میلیون نفر بهعنوان یک سیستم شهری – منطقه ای یک کل به هم پیوسته ای است که در غیاب حکمروایی خوب و یکپارچه، دچار چنان آشفتگی فضایی - عملکردی شده که راهحل مسئله را اغلب در یکسری راهکارهای سطحی نظیر انتقال کارکنان یا انتقال پایتخت جستجو کردهایم و به نظر میرسد راه برونرفت از این وضعیت تا حدود زیادی منوط به پیادهسازی اندیشه منطقهگرایی، نگرش سیستمی و مدیریت مشارکتی خواهد بود. هدف اصلی این مقاله شناسایی و رتبهبندی معیارهایی است که بهعنوان چالش در مسیر شکلگیری رویکرد منطقهگرایی نوین و حکمروایی یکپارچه در حریم منطقه کلانشهری تهران عمل کرده و زمینه نهادی مؤثر در تمرکززدایی را عقیم گذاشته و همچنین ارائه راهبردهایی است که بتواند مبنایی برای ظرفیتسازی و توسعه متوازن این منطقه شهری را فراهم سازد. نوع مقاله اسنادی - تحلیلی بوده و تلاش خواهد شد با احصای معیارها و شاخصهای مؤثر و میزان اهمیت هر یک با استفاده از نظر خبرگان مشخص شده و سپس با مدل Swot - Anp ضمن شناسایی موقعیت، نسبت به ارائه راهبردها و سیاستهای تمرکززدایی و ساماندهی اقدام شود.