آسیب‌شناسی تحقق منطقه‌گرایی نوین در مدیریت حریم منطقه کلانشهری تهران

نویسندگان

1 نویسنده مسؤل، گروه جغرافیا، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه شهرسازی، واحد تهران‌جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه شهرسازی، واحد تهران‌جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

منطقه کلانشهری تهران و سکونتگاه­های واقع در حریم آن شامل شهرهای مهمی همچون تهران، دماوند، ری، شمیرانات، کرج. ورامین اسلامشهر، ساوجبلاغ و شهریار با جمعیتی بالغ بر 17 میلیون نفر به‌عنوان یک سیستم شهری –     منطقه ای یک کل به هم پیوسته ای است که در غیاب حکمروایی خوب و یکپارچه، دچار چنان آشفتگی فضایی - عملکردی شده که راه­حل مسئله را اغلب در یکسری راهکارهای سطحی نظیر انتقال کارکنان یا انتقال پایتخت جستجو کرده­ایم و به نظر می­رسد راه برون‌رفت از این وضعیت تا حدود زیادی منوط به پیاده‌سازی اندیشه منطقه‌گرایی، نگرش سیستمی و مدیریت مشارکتی خواهد بود. هدف اصلی این مقاله شناسایی و رتبه‌بندی معیارهایی است که به‌عنوان چالش در مسیر شکل­گیری رویکرد منطقه­گرایی نوین و حکمروایی یکپارچه در حریم منطقه کلانشهری تهران عمل کرده و زمینه نهادی مؤثر در تمرکززدایی را عقیم گذاشته و همچنین ارائه راهبردهایی است که بتواند مبنایی برای ظرفیت‌سازی و توسعه متوازن این منطقه شهری را فراهم سازد. نوع مقاله اسنادی - تحلیلی بوده و تلاش خواهد شد با احصای معیارها و شاخص­های مؤثر و میزان اهمیت هر یک با استفاده از نظر خبرگان مشخص شده و سپس با مدل Swot - Anp ضمن شناسایی موقعیت، نسبت به ارائه راهبردها و سیاست‌های تمرکززدایی و ساماندهی اقدام شود.