بررسی سلسله مراتب توسعه یافتگی در شهرستانهای استان خوزستان با تاکید بر نظریه توسعه پایدار
نویسندگان
1 دانشجو
2
doi
چکیده
هدف توسعه پایدار در سطح مناطق برقراری عدالت فضایی و توزیع متعادل امکانات و خدمات مختلف میباشد. توسعه در بعد فضایی زمانی میتواند در جهت پایداری قرار گیرد که بتواند راهکارهایی مشخص برای تامین مطلوب و عادلانه نیازهای خدماتی ساکنان ارائه نماید. در این تحقیق تلاش شده تا با شناسایی الگوی توزیع فضایی توسعه در شهرستانهای استان خوزستان به این امر پی برد که آیا این توسعه جهت گیری پایدار دارد یا خیر. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و از لحاظ روش بررسی توصیفی- تحلیلی میباشد. دادههای تحقیق از سالنامه آماری استان خوزستان در سال1390 گرداوری شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد، که توزیع فضای توسعه در سطح شهرستانهای استان خوزستان در جهت اهداف و اصول توسعه پایدار نمیباشد. همه تحلیلها نشان میدهد که توزیع فضایی توسعه در استان بسیار نابرابر بوده و در تضاد کامل با عدالت فضایی مطرح شده از سوی توسعه پایدار میباشد. نابرابری در توزیع فضایی توسعه در سطوح مختلف اتفاق افتاده است. نابرابری بین مرکز (اهواز) و شهرستانهای پیرامون، نابرابری بین شهرستانهای کم جمعیت و پرجمعیت استان، نابرابری بین بین شهرستانهای با نرخ شهرنشینی بالا و پایین، نابرابری بین شهرستانهای شمالی و جنوبی و شرقی و غربی استان. همچنین الگوی توسعه فعلی در سطح استان دیدگاه کل نگری و برخورد سیستمی توسعه پایدار را نقض میکند. به گونهای که بخشی نگری در توزیع فضایی توسعه در حال حاضر بسیار روشن و مشخص است.
