مدیریت بهینه مکانی با استفاده از توابع عضویت و همپوشانی فازی و مدل AHP در محیط GIS برای انتخاب پهنه های مناسب احداث مراکز بهداشتی- درمانی و بیمارستانی جدید در شهر بندرعباس
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه آزاد میبد
2 دانش آموخته ارشد
3 استاد گروه سنجش از دور و GIS، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف پژوهش: در اغلب شهرها عدم تخصیص متناسب فضا و جایابی بهینه عناصر خدماتی شهر، به ویژه مراکز درمانی (بیمارستان) و تعداد عوامل مؤثر در مکانیابی این مراکز، افزایش روزافزون مشکلات شهری و شهروندان را به دنبال دارد. لذا این امر لزوم استفاده از روشهای مؤثر و سامانههای رایانهای در مکانیابی بهینه این مراکز را بیش از پیش آشکار ساخته است. هدف عمده این پژوهش، مدیریت بهینه مکانی شهری با استفاده از فنون فازی و مقایسه زوجی درGIS برای مکانیابی بهینه درمانگاه یا بیمارستانهای جدید در شهر بندرعباس بوده است. روش پژوهش: با بهرهگیری از امکانات GIS و تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از مدل فازی برای مکانیابی بهینه فضاهای شهری به منظور احداث بیمارستان در این شهر اقدام شد. با استفاده از ابزار تجزیهوتحلیل فضایی، نقشه فاصله عوامل مکانی تهیه گردید. در گام بعدی عملیات عضویت فازی small,Largeبر عوامل انجام شد. برای وزن دهی به معیارهای فازی شده، به روش AHP عمل شد. تعداد 30 پرسشنامه با نظرات کارشناسان شهرسازی تکمیل و وزن هر یک از لایههای اطلاعاتیمحاسبه شد. در نهایت با رویهم گذاری لایههای مذکور به روش همپوشانی فازی گاما 0.9، به تحلیل و بررسی آن پرداخته شد. یافتهها: در نقشه حاصل مکانهای بهینه جهت احداث بیمارستانهای جدید مشخص گردید. با تحلیل تصمیم و در نظر گرفتن جنبههای غیر مکانی در مسائل نیمه ساختارمند از بین مکانهای پیشنهادی 5 مکان انتخاب و معرفی شد. نتیجه گیری: مشخص شد که زمینهای مناسب برای احداث بیمارستان، تناسب زیادی با کاربری اراضی دارند. این زمینها در نقاط با تراکم بالای جمعیت و نزدیک به مراکز مسکونی، فضاهای سبز و خیابان های اصلی و همچنین دور از مراکز درمانی موجود واقعاند که این فنون فازی چندمعیاره ابزار قدرتمندی برای مدیریت شهری است.