نقش راههای ارتباطی بر آسیبپذیری منطقه 6 شهر تهران و پهنهبندی آسیبپذیری در مواجه با بحرانهای طبیعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت بحران، دانشگاه اصفهان، mohdtehran@gmail.com
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه تهران hfaraji@ut.ac.ir
doi
چکیده
مقدمه و هدف پژوهش: معابر شهری به عنوان یکی از عناصر کالبدی شهر، نقش کلیدی در زمان وقوع و نیز پس از رخداد زمین لرزه بر عهده دارند، به طوری که مدیران بحران یکی از دلایل گسترده شدن ابعاد زلزله را عدم امدادرسانی به موقع ناشی از آسیبب دیدگی معابر بیان کرده اند. پژوهش مورد نظر نیز به دنبال تبیین نقش راههایارتباطی در آسیب پذیری مناطق شهری در مواجهه با بحرانهای طبیعی است. بر این مبنا از لحاظ ماهیت جز تحقیقات توصیفی- تحلیلی و به لحاظ هدف از نوع توسعه ای- کاربردی است. جامعه آماری آن منطقه 6 شهرداری تهران میباشد که بر مبنای قدمت و مرکزیت به عنوان نمونه انتخاب شده است. روش پژوهش: دادهها به دو صورت میدانی و کتابخانهای با ابزارهایی چون پرسشنامه دیمتل، کتب، مقالات و نقشه های گوناگون، جمعآوری و با استفاده از نرمافزارهای EXCEL, MATLAB, IDRISI وARC GIS 10.1، مورد تحلیل واقع شدهاند. یافتهها: نتایج بیانگر آن است که؛ معابر بخشهای مرکزی و جنوبی منطقه به لحاظ شاخصهای دسترسی به شبکه معابر، ساختار کالبدی- فضایی، دسترسی به محدوده، دسترسی به فضاهای باز عمومی، عرض راهها (میزان نفوذپذیری)، فاصله از فضاهای بیکالبد، مراکز آتشنشانی، و مراکز درمانی، از بیشترین سطح آسیبپذیری برخوردار میباشند نتیجه گیری: البته قابل ذکر است که؛ تراکم بافت و جمعیت، عناصر فشرده و ریزدانه موجود در این بخشها، نیز نقش به سزایی در بالا رفتن میزان آسیبپذیری معابر دارند.