معرفی روشهای طبقهبندی کاربری اراضی در برنامهریزی منطقهای و ارائه الگوی مناسب ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی/ دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقاتbahar.abd1986@gmail.com
2 عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزیrahmadian2001@gmail.com
doi
چکیده
مقدمه و هدف پژوهش: یکی از نتایج مهم طرحهای کالبدی منطقه ای، تولید نقشه کاربری اراضی و تعیین کاربریهای کلان در سطح محدوده مطالعاتی است. این مهم که در طرحهای کالبدی منطقه ای و ناحیه ای عموماً با عنوان نقشه منطقه بندی کاربری اراضی (قرارداد همسان 19) شناخته میشود، از جمله نتایج اصلی طرحهای منطقه ای است که بر اساس آن عملیاتی شدن اهداف و راهبردها و پیشنهادهای طرح امکانپذیر میشود. برای تهیه نقشههای منطقه بندی کاربری اراضی روشهای متفاوتی در ادبیات نظری و تهیه طرحها وجود دارد. ولی قبل از هر اقدامی ضرورت تدوین یک ساختار سیستماتیک از طبقه بندی اراضی وجود دارد. از این روی ضروری است که برنامه ریز بر اساس تدوین یک روش مشخص به تعیین کاربری اراضی در مقیاس منطقه پرداخته و سند منطقه بندی را بر اساس آن ارائه نماید. این مقاله سعی دارد به ارائه یک الگوی طبقهبندی کاربری اراضی در مقیاس منطقه و ناحیه بپردازد. روش پژوهش: پژوهش حاضر در جهت تدوین این ساختار بوده و از جمله تحقیقات کاربردی میباشد و به جهت روش شناسی، توصیفی - تحلیلی است. بنابراین در تبیین ادبیات و سوابق موضوع پژوهش و ارائه الگوی پیشنهادی از مطالعات کتابخانه ای و روش دلفی استفاده گردیده است. نتیجه گیری: طبقهبندی پیشنهادی با توجه به سیستمهای جهانی طبقهبندی و بر اساس ترکیب تقسیم بندیهای مختلف با استفاده از کدهای الفبایی در سه سطح انجام گرفته است. از مهم ترین ویژگیهای این الگوی طبقهبندی، جامع بودن، نظام مندی و انعطاف پذیری میباشد.