اثر هم افزایی اکسی توسین با آگونیست گیرنده مو اپیوئیدی بر اخذ غذای مرکزی در جوجه های نوزاد
نویسندگان
1 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
5 Islamic Azad University, Science and Research Branch
doi
چکیده
زمینه و هدف: سیستم اپیوئیدرژیک و گیرندههای مختلف آن نقش مهمی در کنترل مرکزی اخذ غذا در پرندگان ایفا میکنند. از سوی دیگر، اثر کاهشی اکسیتوسین نیز بر اخذ غذا پرندگان مشاهده شده است. مطالعه کنونی با هدف بررسی اثرات همافزایی اکسیتوسین با سیستم اپیوئیدرژیک بر رفتار تغذیهای در جوجههای تخمگذار صورت گرفته است.روش کار: این مطالعه در سه آزمایش انجام گرفت، به طوریکه هر آزمایش از یک گروه کنترل و سه گروه تیمار تشکیل شده بود. در تمامی گروهها، پرندگان تزریق داخل بطنی مغزی محلول رقیق کننده یا محلول دارویی را پس از 3 ساعت محرومیت غذایی دریافت کردند. در آزمایش اول: سرم فیزیولوژی، اکسیتوسین(16/0 نانومول )، DAMGO(آگونیست گیرندههای مو اپیوئیدی، 5/62 پیکومول) و اکسیتوسین به همراه DAMGO تزریق گشت. آزمایشهای بعدی مطابق با آزمایش اول انجام شدند، با این تفاوت که DPDPE (آگونیست گیرندههای دلتا اپیوئیدی، 20 نانومول) در آزمایش دوم و U-50488H(آگونیست گیرندههای کاپا اپیوئیدی، 10 نانومول) در آزمایش سوم، جایگزین DAMGO شده و به تنهایی و همراه با اکسیتوسین تزریق شدند. پس از تزریق، آب و غذا بدون محدودیت در دسترس پرندگان قرار گرفت و مصرف غذا (گرم) بر اساس درصد وزن بدن اندازه گیری شد.یافتهها: نتایج نشان داد که تزریق همزمان دوزهای تحت اثر اکسیتوسین و DAMGO منجر به کاهش معنیدار اخذ غذا شد (05/0 p<).نتیجهگیری: بر اساس یافتهها، به نظر میرسد احتمالا یک اثر همافزایی بین اکسیتوسین با آگونیست گیرنده مو اپیوئیدی در کنترل اخذ غذا در جوجههای تخمگذار وجود دارد.