معرفی و بررسی رسالۀ انساننامۀ سید محمد نوربخش
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه زبان و ادبیات فارسی واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران(نویسنده مسؤول)
doi
چکیده
انساننامه اثر سید محمد نوربخش، از صوفیان دورۀ تیموری است. به گفتۀ خود نویسنده، وی این رساله را به اشارت الهی برای پادشاه نوشته است. از این رساله، بیست نسخه در کتابخانههای ایران موجود است. رساله شامل یک مقدمه و دو باب است. نویسنده در مقدمه با استناد به آیات و احادیث، ضمن بیان فضیلت بنیآدم بر سایر موجودات، به لزوم شناخت انسان و انسان کامل اشاره میکند و اهمیت پیروی از انبیا و اولیا را متذکر میشود و اهم مهمات را شناخت نفس میداند، سپس سه راه برای شناخت اولیا معرفی میکند. وی در باب اول، به اهمیت علم فراست و کارایی آن در شناخت اولیای الهی، نیز اهمیت آن برای سلاطین بهمنظور انتخاب اشخاص شایسته برای امر حکومتی تأکید میکند و سلطنت صوری و معنوی را برای سلاطین لازم میداند؛ در باب دوم به سیرت انسان و احوال و مقامات اولیای الهی و منازل و کیفیت هر مرتبه از مراتب دل میپردازد و در نهایت اکمل مردان را مظهر جامع و وارث مصطفی(ص) میداند و چنین مظهری را سید علی همدانی و در سلسلۀ ایشان ذکر میکند. نویسنده در این پژوهش، ضمن معرفی نسخۀ خطی انساننامه با موضوع علم فراست، ویژگیهای رسمالخطی، فکری، زبانی و بیانی آن را بررسی و مختصری به زندگی سید محمد نوربخش اشاره میکند.