بازخوانی قانون درجه بندی شهرداریها در جهت توانمندسازی شهرداریهای درجه 1 الی 7 برای تحقق درآمدهای پایدار (مطالعه استان اصفهان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران hosseinzabihi@hotmail.com
2 کارشناس ارشد علوم سیاسی، فرماندار شهرستان فلاورجان، اصفهان alisaedi1371@yahoo.com
3 دانشجو دکتری شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران Hamed.akhgar8@gmail.com
doi
چکیده
مقدمه و هدف پژوهش: نظام نامه درجه بندی شهرداریها به عنوان یک قانون با ویژگیهای مختلف که صرفاً اکنون در حوزه حقوق و دستمزد شهردار و همچنین ملاکها و معیارهای انتخاب شهردار مورد توجه است و این در حالیست که معیارهای درجه بندی مذکور که از 1 برای شهرهای با جمعیت پایین و یا تازه تاسیس میباشد تا 12 برای کلانشهرها شامل جمعیت، درآمد شهرداری و برخورداری آن شهر است تا در جهت توانمندسازی شهرداریهای درجه 1 الی 7 برای تحقق درآمدهای پایدار دست یابد روش پژوهش: روش تحقیق تحلیلی-توصیفی و بررسی شهرداریهای درجه 1 الی 7 استان اصفهان با پیمایش از مدیران شهری صورت پذیرفته است و سپس با استفاده از مدل سوات (SWOT) روشهای درآمدی موجود جمع بندی شده است. یافتهها: یافتههای تحقیق حاکی از آنست که در شهرداریهای با درجه پایین تر میزان وابستگی درآمدی شهرداری به کمکهای دولتی و غیره بیشتر است و این در حالیست که مدیریت هزینه در این نوع از شهرداریها وجود ندارد و از طرفی نقش شورای شهر در این شهرها بسیار کمرنگ تر است نتیجه گیری: قانونگذارن مانند مجلس و هیئت وزیران باید تلاش کنند که در متن قانون شهرداری به عنوان یک نهاد و در عمومیت متن مطرح نشود و لحاظ کردن درجه بندی شهرداریها به عنوان یک قانون میتواند نقش موثری در اثر گذاری بیشتر متن قانون در تحقق درآمدهای پایدار داشته باشد.