رتبه بندی محلات حاشیه نشین اهواز براساس شاخص های پایداری اجتماعی مسکن با استفاده از مدل ELECTRE
نویسندگان
1 عضو هئیت علمی دانشگاه محقق اردبیلی؛ yazdani@uma.ac.ir
2 عضو هیئت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز؛ amanpour@scu.ac.ir
3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری؛ دانشگاه محقق اردبیلیFsarhani70@gmail.com
doi
چکیده
با توجه به افزایش شتاب رشد شهرها، محلات شهری و به دنبال آنها مساکن شهر با عدم پایداری اجتماعی گسترده مواجه شدهاند. در این میان زاغهها و نواحی شهری غیررسمی اگرچه سازوکارهای حیاتی و بااهمیتی را برای تعداد زیادی از ساکنین فقیر و محروم شهری فراهم میکند اما طیف متنوعی از مشکلات زیستمحیطی و انسانی را برای نسل امروز و آینده موجب میشود. ازاینرو نواحی حاشیهای و محلات اسکان غیررسمی چالشی پیش روی توسعه پایدار و پایداری اجتماعی هستند. برای توسعه مسکن پایدار محلات شهری 10 شاخص در ابعاد اجتماعی به کار رفته است. روش پژوهش حاضر بهصورت توصیفی-تحلیل و پیمایشی میباشد. جمعآوری اطلاعات بهصورت پیمایشی صورت گرفته است. هدف اصلی پژوهش حاضر رتبه بندی محلات حاشیه نشین اهواز براساس شاخصهای پایداری اجتماعی مسکن با استفاده از مدل الکتر میباشد. برای وزندهی شاخصها از روش آنتروپی شانون و از روش تصمیمگیری چندمعیاره الکتر برای رتبهبندی محلات استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق حاضر خانوارهای ساکن محلات حاشیه نشین میباشد. حجم نمونه بر اساس مدل کوکران بهدستآمده است که 381 نفر محاسبه شده است برای افزایش دقت کار تعداد 450 پرسشنامه توزیع گردید. در این پژوهش از میان 6 بافت مشخص در شهر، بافت حاشیهای که شامل 18 محله میشد انتخاب شده و با توزیع پرسشنامه و بهرهگیری از مدل الکتر اقدام به رتبهبندی محلهها بر اساس شاخصهای پایداری اجتماعی مسکن گردید. براساس نتاج به دست آمده با استفاده از مدل الکتر بالاترین رتبه مربوط به محله زرگان و پایین رتبه به محله کوی سیاحی اختصاص دارد.