مقایسه تاثیر تمرینات مقاومتی، استقامتی و ترکیبی بر بیان ژن رزیستین دربافتهای ماهیچه دست و پای موش های نر نژاد ویستار
نویسندگان
1 دانشیار گروه تربیت بدنی ، واحد دامغان ، دانشگاه آزاد اسلامی ، دامغان ، ایران.
2 دانشجو ی دکتری فیزیولوژی ورزشی ، گروه تربیت بدنی ، واحد دامغان ، دانشگاه آزاد اسلامی ، دامغان ، ایران.
3 استادیار گروه تربیت بدنی ، واحد دامغان ، دانشگاه آزاد اسلامی ، دامغان ، ایران
doi
چکیده
زمینه و هدف: رزیستین آدیپوکاینی است که توسط بافتهای مختلف بدن ترشح میشود. این آدیپوکاین نقش مهمی در متابولیسم قند و لیپیدها ایفا میکند. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر تمرینات استقامتی، مقاومتی و ترکیبی بر سطح بیان ژن آدیپونکاین در ماهیچههای دست و پای موشهای صحرایی نر نژاد ویستار انجام شد. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، 40 سر موش صحرایی نر سالم نژاد ویستار به چهار گروه دهتایی کنترل، تمرین مقاومتی، تمرین استقامتی و ترکیبی تقسیم شدند. هر گروه به مدت 8 هفته تمرینهای مختص خود را انجام دادند. در نهایت، ماهیچههای دست و پا برای اندازهگیری بیان ژن رزیستین مورد بررسی قرار گرفتند. برای مقایسه گروهها با هم، از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و برای مقایسه درون گروهی از آزمون تی زوجی استفاده شد. نتایج: این مطالعه نشان داد که تمرینات ورزشی مختلف میتوانند سطح بیان ژن رزیستین را در عضلات دست و پا نسبت به گروه کنترل افزایش دهند (001/0> P ). همچنین، گروههای مورد مداخله در مقایسه با یکدیگر سطوح مختلفی از ژن رزیستین را بیان کردند، به طوری که تمرین ترکیبی بیشترین تاثیر را در کاهش بیان ژن رزیستین در مقایسه با تمرینهای مقاومتی و استقامتی در عضله کند انقباض پا داشت (001/0> P ). نتیجه گیری: تمرین ورزشی ترکیبی، تمرین مقاومتی و تمرین استقامتی میتوانند سطح بیان ژن رزیستین را در عضلات دست و پا نسبت به گروه کنترل کاهش دهند.