اثرات پپتید شبه-گالانین بر سطح کوتیزول پلاسما و اخذ غذای جوجه‌های گوشتی: با تمرکز بر نقش گیرنده‌های سروتونرژیک

نویسندگان

1 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 گروه علوم زیستی مقایسه ای، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

4 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

5 گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

زمینه و هدف: در مطالعات صورت‌گرفته روی مدل‌ها پستاندار، نقش پپتید شبه-گالانین ( GALP ) در برخی از فرآیندهای فیزیولوژیک همچون تنظیم اخذ غذا مشخص شده است. در این راستا، در مطالعه حاضر ضمن ارزیابی اثرات تزریق مرکزی GALP بر سطح کورتیزول پلاسما، به تعاملات آن با گیرنده‌های سروتونرژیک در تنظیم اخذ غذای جوجه‌های گوشتی می‌پردازیم. مواد و روش‌ها: 176 قطعه جوجه گوشتی به منظور انجام چهار آزمایش در گروه‌های 11 تایی تقسیم شدند. در آزمایش اول، GALP در دوزهای 0.5، 1 و 2 میکروگرم تجویز شد. در آزمایش دوم نیز فلوکستین، GALP و فلوکستین + GALP تزریق گشت. آزمایش سوم و چهارم نیز مشابه با آزمایش دوم بودند با این تفاوت که 8-OH-DPAT (اگونیست گیرنده 5-HT 1A ) و SB242084 (آنتاگونیست گیرنده 5-HT 2C ) به ترتیب جایگزین فلوکستین شدند. پس از بازگشت جوجه‌ها به قفس‌هایشان، میزان اخذ غذای تجمعی در بازه‌های زمانی 30، 60 و 120 دقیقه پس از تزریق ثبت گشت. در نهایت، از طریق بریدن سر، خونگیری انجام و سطح کورتیزول پلاسما در جوجه‌های دریافت‌کننده GALP اندازگیری شد. نتایج: براساس یافته‌ها، تزریق GALP در دوزهای 1 و 2 میکروگرم سبب افزایش معنادار اخذ غذا در جوجه‌های گوشتی شد ( P<0.05 ). همچنین، اگرچه تجویز 8-OH-DPAT + GALP تغییر محسوسی در هایپرفاژی ناشی از GALP ایجاد ننمود، اما تزریق همزمان فلوکستین و SB242084 با GALP سبب مهار این اثر هایپرفاژیک شد ( P<0.05 ). تجویز دوزهای مختلف GALP نیز اثر معنی‌داری بر سطح کورتیزول پلاسما بر جای نگذاشت ( 0.05 ≤ P ). نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که اثر هایپرفاژیک GALP احتمالاً از طریق گیرنده‌های 5-HT 2c در جوجه‌های گوشتی میانجیگری می‌شود.