فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: شیشه (Methamphetamine)، یک ماده مخدر و محرک سیستم عصبی مرکزی است که به طور مستقیم بر روی مغز تأثیر می‌گذارد و تأثیرات قابل توجهی بر رفتارهای غذایی فرد داشته باشد. مواد و روش ها: 30 سر موش صحرایی ماده نژاد ویستار با توجه به وزن و شرایط سنی انتخاب و به 5 گروه ( 6=n ) 1- کنترل سالم 2- دریافت مت آمفتامین 3- مت آمفتامین + فعالیت هوازی 4- مت آمفتامین + سیلوسایبین 5- مت آمفتامین + فعالیت هوازی + سیلوسایبین تقسیم شدند. القای داخل صفاقی مت آمفتامین با دوز 10 میلی‌گرم و القای سیلوسایبین با دوز 025/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم به صورت داخل صفاقی در نظر گرفته شد. برنامه تمرین هوازی شامل 4 هفته دویدن روی تردمیل با سرعت 25 متر در دقیقه به مدت 30 دقیقه و 6 روز در هفته در گروه های معتاد به متامفتامین بود. بافت مغز برای بررسی بیان ژن های پروپیوملانوکورتین (POMC) و گیرنده ملانوکورتین 4 (MC4R) به آزمایشگاه مربوطه ارسال شد. از روش محاسبه فولدچنج نسبی برای تجزیه و تحلیل بیان ژن استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد القاء مت آمفتامین موجب افزایش 166 درصدی بیان ژن POMC و 44 درصدی MC4R می شود. بعلاوه، هر دو مداخله موجب کاهش بیان هر دو ژن شده و البته ترکیب هردو مداخله موجب هم افزایی و بهبود بیشتر این ژن ها شده بود. ازطرفی، بنظر می رسد در مقایسه دو مداخله، فعالیت بدنی هوازی نسبت به قارچ سیلوسایبین در کاهش بیان هر دو ژن موثر تر باشد. نتیجه گیری: بنظر میرسد القاء مت آمفتامین (شیشه) موجب کاهش بیان ژن های درگیر در افزایش اشتها شده و سیری را بصورت کاذب تحریک میکند. ازطرفی، پژوهش حاضر نشان داد ترکیب فعالیت هوازی و سیلوسایبین موجب افزایش اشتها و سرکوب افزایش پیش رونده ژن های سیری در هیپوتالاموس می شود. در مقایسه هرکدام، بنظر میرسد فعالیت بدنی نسبت به سیلوسایبین موثرتر باشد.