سازگاریهای غدد درونریز در متابولیسم گلوکز: عملکرد بهینه در ورزشهای استقامتی
نویسندگان
1 استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد پرند، دانشگاه آزاد اسلامی، پرند، تهران، ایران
2 گروه علوم ورزشی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.
doi
https://doi.org/10.82311/qjaphd.2025.1207111چکیده
زمینه و هدف: ورزشهای استقامتی با تمرکز بر فعالیتهای طولانیمدت و شدت متوسط، تغییرات قابل توجهی در سیستمهای فیزیولوژیکی و هورمونی بدن ایجاد میکنند. این مقاله مروری با هدف بررسی سازگاریهای هورمونی مرتبط با متابولیسم گلوکز در پاسخ به تمرینات استقامتی و تأثیر این سازگاریها بر عملکرد ورزشکاران تدوین شده است. مواد و روشها: این مطالعه به روش مروری نظاممند انجام شد. برای گردآوری مقالات مرتبط، پایگاههای اطلاعاتی معتبر شامل PubMed، Scopus، Google Scholar، و Civilica در بازه زمانی گسترده از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۲۵ مورد جستجو قرار گرفتند. مقالات مرتبط بر اساس معیارهای مشخصی همچون زبان، نوع مطالعه و کیفیت متدولوژیکی انتخاب شدند، و در نهایت نتایج بهصورت تحلیلی و کیفی مورد مقایسه و جمعبندی قرار گرفتند. نتایج: نتایج نشان دادند تمرینات استقامتی موجب تغییرات مشخصی در غلظت و ترشح هورمونهایی مانند انسولین، گلوکاگون و کاتکولآمینها میشوند. بهطور ویژه، ترشح انسولین کاهش یافته و میزان گلوکاگون و کاتکولآمینها افزایش مییابد. این تغییرات هورمونی موجب بهینهسازی استفاده از گلوکز و حفظ هموستاز گلوکز در طول فعالیت بدنی میشوند و در ورزشکاران با آمادگی جسمانی بالا این سازگاریها بارزتر است. نتیجهگیری: با توجه به یافتههای موجود، شناخت دقیق تعاملات هورمونی مرتبط با متابولیسم گلوکز در ورزشهای استقامتی برای بهینهسازی عملکرد ورزشکاران ضروری است. با این وجود، برای درک بهتر نقش عواملی همچون جنسیت، سن، سطح آمادگی جسمانی و شرایط محیطی، نیاز به مطالعات بیشتر و جامعتر احساس میشود.