فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: در دهه‌های اخیر، پیشرفت‌های قابل‌توجهی در درک نقش مولکولی ورزش در تنظیم هموستاز بدن و مسیرهای سیگنالینگ سلولی حاصل شده است. یکی از اندام‌هایی که هنگام ورزش بیشتر تحت تاثیر قرار می‌گیرد عضلات اسکلتی است. این عضلات مایوکاین‌های مختلفی را به درون خون آزاد می‌کنند که آیریزین یکی از مهم‌ترین آن‌ها است که اخیرا شناسایی شده است. با این حال، هنوز نحوه پاسخ ژن آیریزین،  FNDC5، به تمرین‌های مختلف ورزشی به طور کامل روشن نشده است. روش کار: در پژوهش تجربی حاضر، 40 سر موش صحرایی نر سالم نژاد ویستار در چهار گروه ده‌تایی کنترل، تمرین مقاومتی، تمرین استقامتی و ترکیبی تقسیم شدند. هر گروه به مدت 8 هفته تمرین‌های مختص خود را انجام دادند بجز گروه کنترل که هیچ فعالیت ورزشی خاصی نداشتند. در نهایت، ماهیچه‌های تند انقباض باز کننده انگشتان دست برای اندازه گیری بیان ژن FNDC5 مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج: به‌منظور تحلیل داده‌ها، از آزمون t همبسته برای مقایسه درون‌گروهی و تحلیل واریانس یک‌راهه ANOVA همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی برای مقایسه میان‌گروهی استفاده گردید. نتایج آنالیزها نشان داد که ژن FNDC5 در تمام گروه‌ها با اختلاف معناداری با هم بیان شدند (001/0 > P). میزان بیان نسبی ژن FNDC5 در تمام گروه‌های تمرینی نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشت (001/0 > P). نتیجه گیری: هر سه نوع تمرین ورزشی منجر به افزایش معنادار بیان ژن آیریزین در عضلات مورد بررسی شدند، اما تمرین ترکیبی بیشترین اثر را در افزایش بیان این ژن داشت. همچنین، تمرین مقاومتی نسبت به تمرین استقامتی تأثیر بیشتری نشان داد. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهند که نوع تمرین ورزشی نقش مهمی در تنظیم بیان ژن آیریزین دارد و تمرین ترکیبی به‌عنوان مؤثرترین روش می‌تواند در بهبود عملکرد عضلات اسکلتی مورد استفاده قرار گیرد.