اثر آمبلیپرنین بر پارامترهای بیوشیمیایی و شاخصهای استرس اکسیداتیو کبد و معده در آسیب ناشی از تجویز اتانول در مدل حیوانی
نویسندگان
1 دانشگاه ازاد اسلامی شهرکرد
doi
چکیده
زمینه و هدف: مصرف اتانول موجب ایجاد استرس اکسیداتیو، التهاب و آسیب بافتی در اندامهای مختلف از جمله کبد و دستگاه گوارش میشود. این مطالعه به بررسی اثرات محافظتی آمبلیپرنین بر تغییرات بیوشیمیایی کبد و پارامترهای استرس اکسیداتیو شامل MDA، SOD، CAT، GPx در بافتهای کبد و معده پس از تجویز اتانول در مدل موشی BALB/c پرداخت. مواد و روش ها: در این پژوهش 28 موش نر بالغ (BALB/c) به چهار گروه تقسیم شدند: کنترل منفی، کنترل مثبت (اتانول)، آمبلیپرنین، اتانول + آمبلیپرنین. اتانول به میزان g/kg 5 بهصورت 25 درصد (w/v) به روش گاواژ و آمبلیپرنین به میزان mg/kg 5/12 به صورت داخل صفاقی به مدت 10 روز تجویز شد. سپس موشها بیهوش شده و خونگیری از قلب انجام شد و بخشی از بافت معده و کبد برای انجام آزمایشات مربوطه جدا گردید. فاکتورهای بیوشیمیایی و پارامترهای استرس اکسیداتیو با استفاده از کیت اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه وآزمون تعقیبی توکی تجزیه تحلیل و سطح معنا داری p<0.05در نظرگرفته شد. نتایج: نتایج نشان دادند که اتانول باعث افزایش معنادار آنزیمهای کبدی (ALT, AST, ALP, GGT) و افزایش MDA و کاهش SOD،CAT و GPx در بافت کبد و معده شد .(p < 0.05) همزمانی تجویز آمبلیپرنین با اتانول منجر به کاهش معنادار آنزیمهای کبدی نسبت به گروه اتانول و کاهش MDA و بازگشت معنیدار SOD، CAT و GPx به مقادیر طبیعی شد .(p < 0.05) هر چند تغییرات CAT در معده معنادار نبود. نتیجه گیری: یافتهها نشان میدهد آمبلیپرنین توانایی کاهش استرس اکسیداتیو و آسیب ناشی از اتانول را داراست و میتواند یک کاندیدای مناسب برای مطالعات آینده و محافظت بافتی در مصرف الکل باشد.