افزایش اجتماعپذیری با طراحی انعطافپذیر فضاهای جمعی مجتمعهای مسکونی
نویسندگان
1 دانش آموخته گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران. nghotbedin@yahoo.com
2 استادیار گروه معماری، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ali.asgari@iau.ac.ir (نویسنده مسئول)
3 دانشیار، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران. mostaghni@art.ac.ir
doi
10.30495/ums.2023.21765چکیده
مقدمه و هدف پژوهش: مسکن مکانی برای آسایش انسان است که باید پاسخ تمامی نیازهای تن و روان او را در خود فراهم کند. انعطافپذیری در فضاهای مسکونی باعث ایجاد فضاهای مطلوب و مناسب، باتوجهبه سلامت جسم و روان انسان، خواهد شد و ازآنجاکه تعاملات اجتماعی در عصر جدید رو به کاهش است، از معماری این دوره چنین برمیآید که به دنبال فضاهای مناسبی برای تعاملات اجتماعی، هماهنگ با نیازهای ساکنین آن باشد.این پژوهش باتوجهبه اهمیت فضاهای جمعی در مجتمعهای مسکونی، انعطافپذیری در فضاهای جمعی را بیان میکند، راههای رسیدن به انعطافپذیری و اجتماعپذیری را ذکر میکند و به بررسی این فرضیه که انعطافپذیری در فضاهای جمعی مسکن، کیفیت سکونت را بالا میبرد میپردازد. روش پژوهش: در ارزیابی مؤلفههای انعطافپذیری، بخشی از مطالعات بهصورت توصیفی- تحلیلی و بخشی دیگر از نوع کیفی هستند که نیازمند تشخیص امکانسنجی ایدههای طراحی است. یافتهها: استفاده از انعطافپذیری در واحدهای مسکونی، در مراحل مختلف، امکان انطباق سکونتگاه افراد را با نیازهای متغیر و فرهنگ خاصشان فراهم میکند که میتوان پتانسیلهای متفاوت برای اِعمال تغییرات در آن گنجاند. همچنین با کاستن از هزینههای جانبی جابهجایی و با طراحی بهینه و پاسخگو، باعث افزایش بهرهوری و صرفهجوییهای اقتصادی میشود و عمر مفید ساختمانهای مسکونی میشود. بهعلاوه، میتواند راهحلی برای کاستن از آشفتگی در عملکردها، بیهویتی در شکل و فرمها و نابسامانیهای کلی واحدهای مسکونی باشد که برای مخاطبان نامشخص طراحی میشوند. نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاضر، حاکی از وجود رابطهای مستقیم بین میزان انعطافپذیری فضاهای جمعی و اجتماعپذیری این فضاهاست.
