روندهای منطقهای ایران در قبال بحران امنیتی در افغانستان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روابط بینالملل، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
2 استاد، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران.
3 کارشناسی ارشد روابط بینالملل، دانشکده علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/sej.2019.668901چکیده
هدف پژوهش حاضربررسی عوامل کاهش دهنده بحران امنیتی افغانستان و شرایط تقویتکننده روابط ایران با افغانستان بود. تحقیق با استفاده از تحلیلهای استنباطی در چارچوب روش توصیفی و تحلیلی انجام شد. نتایج نشان داد،در افغانستان ترکیب پیچیده و چند لایهای از عوامل اقتصادی، ساختار اجتماعی- مذهبی و عوامل سیاسی و بحران مشروعیت باعث شکلگیری بحران امنیتی شده است. ایران میتواند برای همسویی راهبردی با افغانستان و امن نگهداشتن محیط امنیتی خود رویکردی اقتصادی و فرهنگی در مناسبات با کشورهای این منطقه اتخاذ کند که ضمن پرهیز از مسائل اختلافی، اشتراکات فرهنگی و نیازمندیهای اقتصادی طرفین مورد لحاظ قرار گیرد. در واقع ایران در این برهه زمانی، نیاز زیادی به دوراندیشی، برنامهریزیهای صحیح و منطقی و ورزیدگی دیپلماتیک دارد تا موفقیت را به میزانی رساند که شایسته مواهب و امتیازات استثنایی آن در منطقه است. ایران باید در ابتدا به جستجوی منطقهای کردن تدابیر امنیتی موجود باشد. توجه به امنیت ملی مجزا و مجرد از یکسو و پذیرش تحمیلی تدابیر امنیت بینالمللی از سوی دیگر، منجر به تضمین امنیت ملی ایران نمیشود و حتی گاه آن را با تهدید مواجه خواهد ساخت.