پسرانهای گذار به دموکراسی در جمهوری اسلامی ایران در دهه پنجم
نویسندگان
1 استاد، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
2 دانشجوی دکتری جامعهشناسی سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/sej.2021.1924360.1307چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی مهمترین پسرانهای گذار به مردمسالاری در جمهوری اسلامی ایران در دهه پنجم با رویکرد آیندهپژوهانه است. در تحقیق حاضر از میان روشهای مختلف آیندهپژوهی، روش تحلیل روند برگزیده شده و در روش تحلیل از رویکرد کیفی استفاده گردید. جامعه آماری پژوهش نیز گزیدهای از خبرگان دانشگاهی صاحبنظر در موضوع گذار سیاسی هستند که با نمونهگیری متوالی نظری به تعیین حجم نمونه پرداخته شد. ابزار گردآوری دادهها مصاحبه نیمه ساختاریافته بوده که با انجام 16 مصاحبه به اشباع نظری رسید. نتایج نشان داد که عواملی چون انسجام ساختاری و ارزشی بین نخبگان حاکم، جامعه مدنی ضعیف، فقدان پیشنیازهای اقتصادی و دولت رانتیر از جمله مهمترین پسرانهای گذار مسالمتآمیز به مردمسالاری و تحکیم آن در دهه پنجم انقلاب خواهد بود. این پسرانهای مردمسالاری در ایران دهه پنجم انقلاب، خصلتی اجتماعی و ساختاری دارد که با تأثیری انباشتی بر یکدیگر و نیز بر ساختار سیاسی، روند پیشروی مسالمتآمیز به سوی مردمسالاری و تحکیم آن را کند کرده و باعث شده تا گذار به مردمسالاری در دهه پنجم انقلاب با سرعت مورد انتظار پیش نرود.
