ارائه الگوی مدیریت تعارض کار- خانواده کارکنان غیربالینی دانشگاه علوم پزشکی ایران در دوران کرونا
نویسندگان
doi
10.18502/mshsj.v7i3.11393چکیده
زمینه و هدف: تعارضات بین خواستههای کار و خانواده به عنوان مشکلی گریزناپذیر در سازمانها و خانوادهها مطرح است. این مسئله به نوبه خود باعث به وجود آمدن فشارهای روانی در زندگی شخصی و کاری افراد میشود. هدف پژوهش حاضر ارائه الگوی مدیریت تعارض کار- خانواده کارکنان دانشگاه علوم پزشکی ایران در دوران کرونا بوده است. روش پژوهش: مطالعه حاضر، مطالعه ای کیفی بوده که در سال ۱۴۰۰ انجام شده است. جامعه آماری تحقیق شامل ۱۴ تن از خبرگان موضوعی و اجرائی بود که به صورت قضاوتی- هدفمند انتخاب شدند. مدل تحلیلی پژوهش از نوع قیاسی- استقرایی و مبتنی بر روش کیفی تحلیل مضمون بود. داده ها با روش اسنادی و مصاحبه عمیق و نیمه ساختاریافته با خبرگان دانشگاه علوم پزشکی ایران جمع آوری شد. روایی محتوی الگوی پژوهش ۸۵ درصد به دست آمد. پایایی باز آزمون ۷۰ درصد و پایایی کدگذار نیز ۸۷ درصد به دست آمد. یافته ها: پس از طی مراحل پنج گانه تحلیل مضمون، ۶۷ مضمون پایه و ۷ مضمون فراگیر (محرک تنش زای خانوادگی (۳ مضمون) ، متغیرهای شغلی حمایت گر (۱۱ مضمون)، متغیرهای تعدیل گر (۷ مضمون) ، مدیریت استرس (۱۲ مضمون) ، پیامد های منفی (۱۷ مضمون)، پیامد های مثبت (۲ مضمون)، محرک های تنش زای کاری (۱۵ مضمون))، احصاء و درنهایت الگوی تعارض کار- خانواده کارکنان دانشگاه علوم پزشکی ایران طراحی شد. نتیجه گیری : طبق الگوی تحقیق حاضر، مدیریت تعارض کار – خانواده در دوران کرونا، نیازمند روشی جدید برای کار که مستقل تر، انعطاف پذیرتر و سازگارتر با شرایط فردی و ترجیحات کارمندان نسبت به قبل باشد، موردنیاز است. با توجه به اهمیت پیامدهای منفی تعارض کار- خانواده، معاونت توسعه مدیریت و منابع دانشگاه می تواند از الگوی ارائه شده در این پژوهش برای تهیه برنامه های آموزشی موردنیاز کارکنان، همچنین مدیریت پیامدهای منفی تعارض کار- خانواده و تدوین برنامه های حمایتی و مشاوره ای موردنیاز کارکنان در دوران کرونا استفاده کند .