فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

درماتیت انگشتی یکی از مهمترین بیماری‌های عفونی ناحیه انگشتان در گاو می‌باشد که زیانهای اقتصادی فراوانی به همراه دارد. تا کنون روش‌های درمانی متعددی جهت درمان و کنترل بیماری بکار گرفته شده است که مهمترین آنها استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها به صورت حمام سم یا اسپری موضعی می‌باشد. اما در استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها مسئله بقایای دارویی در شیر و گوشت و همچنین مقاومت های داروئی را نباید از نظر دور داشت. به همین خاطر این مطالعه جهت ارزیابی اثرات درمانی اسپری دی‌کلروفن در درمان انفرادی گاوهای مبتلا به درماتیت انگشتی صورت پذیرفت. چهل رأس گاو مبتلا به لنگش ناشی از درماتیت انگشتی به چهار گروه مساوی تقسیم شدند (سه گروه بعنوان گروهای درمان و گروه چهارم بعنوان شاهد). بعد از شستشوی کامل ناحیه انگشتان با آب، ناحیه پاشنه و بخلوق با اسپری دی‌کلروفن اسپری شد. این کار در گروه اول یک نوبت و در گروه دوم دو نوبت ودر گروه سوم سه نوبت و به فواصل بیست و چهار ساعت صورت گرفت. در گروه شاهد بمدت سه روز از اسپری آب مقطر استفاده شد. یک هفته پس از شروع درمان دامها از نظر بالینی معاینه شدند. لنگش در تمامی گاوهای گروه‌های درمان برطرف شده بود در حالیکه در گروه شاهد چنین نبود. معاینه زخم‌های ناحیه انگشتان بهبودی نسبی را در گروه اول و دوم نشان می‌داد که روند بهبودی در گروه دوم بهتر بود. اما نشانی‌های عدم التیام در حواشی زخم‌های التیام یافته در تعدادی از گاوها دیده می‌شد. در گروه سوم زخم‌ها بطور کامل بهبود یافته بود. در مقابل در گروه شاهد هیچگونه آثار التیام زخم مشاهده نشد. بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه، جهت درمان انفرادی گاوهای مبتلا به درماتیت انگشتی با استفاده از اسپری دی‌کلروفن، توصیه می‌شود که دوره درمان حداقل به مدت سه روز ادامه یابد.