تاثیر یک ماه فعالیت بدنی بر کیفیت زندگی معتادان تحت درمان.

نویسندگان

1 ریاست دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

2 کارشناسی ارشد دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

3 کارشناسی ارشد دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

doi
10.22034/sls.2021.19645
چکیده

روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بوده که به صورت کاربردی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با دو گروه (فعالیت بدنی و گروه کنترل) انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل افراد معتاد هروئینی که بیش از 3 سال مصرف سابقه، می‌باشد که جهت درمان به یکی از کمپ‌های واقع در تبریز در بازه زمان مشخص رجوع کرده‌اند که 30 نفر از آنها به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شد. روش نمونه گیری به صورت در دسترس و هدفمند از جامعه این معتادان بود. پس از ثبت اطلاعات دموگرافیک داوطلبان به عنوان پیش آزمون کیفیت زندگی SF-36 آن‌ها توسط پرسشنامه اندازه گیری شد. آزمودنی‌های گروه تجربی، به مدت یک ماه، سه روز در هفته در ساعت مقرر در محل مورد نظر آزمونگر حضور یافتند و به صورت گروهی، تحت نظارت مستقیم به انجام فعالیت بدنی منتخب پرداختند. سرانجام در پایان یک ماه فعالیت بدنی، یکبار دیگر تمامی آزمودنی‌ها به پرسشنامه کیفیت زندگی به عنوان پس آزمون پاسخ‌گو بودند. برای گروه کنترل هیچ گونه فعالیت بدنی و تحرکی در نظر گرفته نشده بود. نتایج نشان داد که بین کیفیت زندگی معتادان تحت درمان دارای فعالیت بدنی در یک ماه با معتادان تحت درمان غیر فعال اختلاف معنی داری وجود دارد (05/0 >P). در نتیجه میزان تغییرات کیفیت زندگی در گروه آزمایش بطور معنی‌داری بیشتر از گروه کنترل می‌باشد. با توجه به یافته‌های حاصل از پژوهش، می‌توان نتیجه‌گیری نمود که با به کارگیری یک برنامه ورزشی منظم، می‌توان سطح کیفیت زندگی را در ابعاد مختلف در معتادان را افزایش داد.